Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο
Σε μία δεκαετία όπου τα τάλεντ σόου κυριαρχούσαν, η Νατάσσα Μποφίλιου, όχι μόνο δεν επέλεξε αυτό τον «δρόμο», αλλά κατάφερε να ξεχωρίσει με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της και την «εκρηκτική» σκηνική παρουσία. Η ίδια, μιλά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr για τον «μαραθώνιο» που τρέχει τα τελευταία 4 χρόνια, αν έχει πληρώσει το θράσος στη ζωή της, καθώς και για την πεντάμηνη αποχή που θα ακολουθήσει μετά τις εμφανίσεις της στο «Kyklos live».
Αντί να εμφανίζεσαι σε κάποια μουσική σκηνή, προτίμησες να ταξιδέψεις ανά την Ελλάδα, δίνοντας «Μέρες Φωτός» στον κόσμο…
Νομίζω ότι ο λόγος που μπορώ και αντέχω είναι λόγω των ανθρώπων που έχω στο πλάι μου και στην προσωπική μου ζωή, στη σκηνή με τον Γεράσιμο και τον Θέμη, αλλά και όλος αυτός ο κόσμος που συναντάω πάντα. Είναι κουραστικό, εξουθενωτικό, όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά, γιατί πρέπει να βρίσκεις συνέχεια την ίδια δύναμη για να μπορείς να βγαίνεις στη σκηνή και να δίνεις όλο σου τον εαυτό. Το αντέχω και είναι κάτι που το ‘χω ανάγκη. Τα τελευταία 4 χρόνια που είμαστε non stop από την χειμερινή περιοδεία στην καλοκαιρινή, αν σταματήσω για λίγο, μου λείπει. Θέλω να ξανά βγω στον δρόμο! Είναι η χαρά και η κούραση μου. Ανακυκλώνεται συνεχώς σαν αίσθημα μέσα μου, δίνοντας μου ενέργεια και επιθυμία να το κάνω. Είναι εθιστικό!
Κατά τη διάρκεια της τετραετίας έχεις πει «δεν πάει άλλο»;
Κάποιες φορές έχω νιώσει τέτοιες στιγμές που έχω πει «δεν έχω άλλα να δώσω», το οποίο είναι κάτι περαστικό. Έχουν υπάρξει φορές που έχω ετοιμαστεί να βγω και λέω «δεν μπορώ να βγω». Είμαι μέσα στο καμαρίνι, ενίοτε με πιάνουν τα κλάματα και δεν μπορώ να βγω στη σκηνή. Δεν έχω κουράγιο. Για μένα, όλο αυτό που γίνεται στη σκηνή, είναι ένα πάρα πολύ «ψαχούλεμα» στη ψυχή και στο μέσα μου. Κάθε φορά πρέπει να βρω ένα κομμάτι του εαυτού μου και να το αφήσω στη σκηνή. Για παράδειγμα, θυμάμαι τα Χριστούγεννα, δεν μπορούσα να εκτεθώ, ένιωθα ότι θα βγω και θα ‘μουν γυμνή. Όταν, όμως, βγήκα, επειδή η σκηνή είναι απορροφητική και τα «ρουφάει» όλα αυτά, είδα τον κόσμο και όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες από τα παιδιά, διαλύθηκαν όλα σαν κάτι μαγικό. Μετά το τέλος της παράστασης, γύρισα στο καμαρίνι και ήταν σαν να μην έχω ξανά κάνει συναυλία, σαν να μην κουράστηκα ποτέ.
Οφείλεται στο γεγονός, ότι τα τραγούδια που ερμηνεύεις, έχουν πιο ανθρώπινους στίχους;
Έχει να κάνει πάρα πολύ μ’ αυτό! Είναι πολύ ανθρώπινοι οι στίχοι και είναι τραγούδια που για να μπορέσεις να τα ερμηνεύσεις, πρέπει να ανασύρεις κάτι από τα δικά σου βιώματα. Τα τραγούδια που γράφουν τα παιδιά, δεν είναι τραγούδια συνθετών που δεν ξέρω από πού εμπνεύστηκαν, αλλά είναι τραγούδια που έχουμε ζήσει: της ζωής μας, της καθημερινότητας, όνειρα, επιθυμίες, φαντασιώσεις, λάθη, πόνοι… Όλα αυτά είναι πάρα πολύ γραμμένα σε εμένα, όχι μόνο στη ψυχή μου, αλλά και στο σώμα μου. Είναι αναπόφευκτη αυτή η σύνδεση με τα τραγούδια, με τη σκηνή, με το κοινό, με όλη αυτή τη ψυχική ενέργεια που χρειάζεται.
Τη συγκεκριμένη περίοδο, ποιο είναι το τραγούδι που αντιπροσωπεύει 100% τη ζωή σου;
Από τον καινούριο δίσκο το πιο «δικό μου» τραγούδι είναι η «Δεμένη». Όταν έφτασαν οι στίχοι του τραγουδιού στα χέρια μου, έπαθα τρομερό σοκ! Ήταν σαν να μου ‘ριξες μια μπουνιά, με έπιασαν τα κλάματα.
Μάλιστα, εκείνη την ημέρα είχαμε πάει για φαγητό γιατί θα σταματούσαμε, δεν θα κάναμε τον δίσκο μαζί, γιατί θέλαμε άλλα πράγματα ο καθένας. Τότε, μας έδειξε ο Γεράσιμος τα…χαρτιά του με τους στίχους για κάτι που είχε σκεφτεί, διάβασα τη «Δεμένη» και έβαλα τα κλάματα. Ο Θέμης άρπαξε τους στίχους και πήγε στο σπίτι και το βράδυ μας έστειλε μήνυμα «Ελάτε αύριο, έχω γράψει 6 τραγούδια». Έτσι γεννήθηκαν «Οι μέρες του φωτός». Εκεί που έσβηνε η ενέργεια μας σαν τριάδα, εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι που μας ξανά ένωσε από την αρχή.
Μάλιστα, εκείνη την ημέρα είχαμε πάει για φαγητό γιατί θα σταματούσαμε, δεν θα κάναμε τον δίσκο μαζί, γιατί θέλαμε άλλα πράγματα ο καθένας. Τότε, μας έδειξε ο Γεράσιμος τα…χαρτιά του με τους στίχους για κάτι που είχε σκεφτεί, διάβασα τη «Δεμένη» και έβαλα τα κλάματα. Ο Θέμης άρπαξε τους στίχους και πήγε στο σπίτι και το βράδυ μας έστειλε μήνυμα «Ελάτε αύριο, έχω γράψει 6 τραγούδια». Έτσι γεννήθηκαν «Οι μέρες του φωτός». Εκεί που έσβηνε η ενέργεια μας σαν τριάδα, εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι που μας ξανά ένωσε από την αρχή.
Αυτή τη στιγμή, όμως, επειδή

























