Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο
Η Ελένη Καρακάση τρέχει τον δικό της «μαραθώνιο» στα καλλιτεχνικά δρώμενα, τη φετινή σεζόν, καθώς πρωταγωνιστεί σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις. Η γνωστή ηθοποιός που μετρά σχεδόν δύο δεκαετίες, μιλάΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr για την ανάγκη να μην κάνει «ένα πράγμα», το γέλιο στη ζωή, την προφύλαξη της προσωπικής της ζωής, τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς και για το μιούζικαλ.
Τη φετινή σεζόν σε βρίσκουμε επί τρία στα καλλιτεχνικά δρώμενα και δη με τελείως διαφορετικές παραστάσεις. Η «Κολοκύθα», τα «Βαφτίσια» και το μουσικό «Κι αν τραγουδάμε, είναι για εκείνα που δε λέγονται». Πώς καταφέρνεις και τα συνδυάζεις όλα;
Γενικά, βαριέμαι πάρα πολύ να κάνω μόνο ένα πράγμα. Τελειώνοντας τις πρόβες στα «Βαφτίσια» -γιατί είχαμε δύο βασικές αντικαταστάσεις και μεταφορά σε κλειστό και μεγάλο θέατρο- ήταν σαν να πηγαίναμε από την αρχή. Αλλάξαμε πολλά πράγματα για να μπορέσουμε να γίνουμε ομάδα με τους δύο «καινούριους» συναδέλφους, τη Ζέτα Μακρυπούλια και τον Αργύρη Αγγέλου. Όταν τελείωσα τις πρόβες και κάναμε πρεμιέρα στα «Βαφτίσια», ξεκίνησα την «Κολοκύθα». Πήγα από το ένα έργο σερί στο άλλο. Με την καθοδήγηση του Δημήτρη Χαλιώτη και της Χριστίνας Φωτεινάκη καταφέραμε να ανεβάσουμε την παράσταση σ’ ένα μήνα ακριβώς.
Το γεγονός ότι κάνεις τρεις δουλειές παράλληλα, είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κατάστασης ή επειδή βαριέσαι, όπως ανέφερες και προηγουμένως;
Δεν είναι λόγω της κρίσης, δεν το κάνω για τα λεφτά. Πρώτα τα κάνω για μένα και μετά για το οικονομικό. Μπορώ να σου πω ότι φέτος, που είναι τόσο έντονη η κρίση, εγώ είμαι πάρα πολύ καλά καλυμμένη καλλιτεχνικά. Ίσως είναι και η πρώτη φορά που νιώθω τόσο καλά.
Ποιες οι δυσκολίες σε μία παράσταση που εξελίσσεται σε…bar;
Στο bar υπάρχει μία διάθεση πιο χαλαρή, παραγγέλνεις το ποτό σου, μπορεί να είσαι όρθιος ή καθιστός ή ακόμα και να μην ξέρεις τι έχεις έρθει να δεις. Αυτό έχει τη δυσκολία του, αλλά και την γοητεία που πρέπει να αντιμετωπίσεις το καινούριο. Κάθε φορά, η παράσταση της «Κολοκύθας» είναι διαφορετική. Νομίζω ότι ο κόσμος φεύγει με μία όμορφη, γλυκιά διάθεση και με την ίδια διάθεση είμαι κι εγώ.
Αυτό κάνει και τον ίδιο τον ηθοποιό πιο «ζωντανό»…
Είναι πάρα πολύ ωραίο. Στη παράσταση υπάρχει η συμμετοχή του κόσμου, το γνωστό interactive, όπου σε ένα bar ο κόσμος περιμένει ότι κάτι θα γίνει. Πρέπει να σου ομολογήσω ότι έχω βαρεθεί αυτό το interactive στοιχείο γιατί το κάνουν όλοι, σε όλες τις παραστάσεις. Έχει παραγίνει! Στην αρχή ήμουν αρνητική απέναντι στον Δημήτρη, αλλά γίνεται τόσο ωραία, με τον κόσμο μέσα.
Σου έχει συμβεί κάποιο απρόβλεπτο συμβάν που να σ’ έχει φέρει σε δύσκολη θέση;
