Συνέντευξη στον
Παναγιώτη Μουλόπουλο
Έχοντας στο ενεργητικό του πολλές υποκριτικές νίκες σε θέατρο και τηλεόραση, ο Γρηγόρης Βαλτινός δεν επαναπαύεται ποτέ! Το νέο του «στοίχημα» είναι ο «Επιθεωρητής έρχεται» του Τζων Πρίσλεϋ, όπου παρουσιάζεται στο Θέατρο «Ιλίσια».
Μπαίνοντας στο καμαρίνι του, ο τοίχος είναι γεμάτος από φωτογραφίες των παραστάσεων που έχει παίξει, αλλά και ένα cd από την
«Πρόβα νυφικού» έχει τη θέση του, στη γωνία του καθρέφτη.
«Είναι η αγαπημένη μου σειρά», λέει. Ο γνωστός ηθοποιός μιλά
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη
citypress.gr, για
τη διαχρονική επικαιρότητα του έργου, για το πόσο έτοιμη ήταν η χώρα
για την κρίση, την πολιτική –και μη- διαφθορά, για τις σειρές τουρκικής
παραγωγής, ενώ δηλώνει οργισμένος ως πατέρας, αφού και τα δύο του
παιδιά ετοιμάζονται να φύγουν από την χώρα.
• «Ο Επιθεωρητής έρχεται» είναι η φετινή σας πρόταση στο θεατρόφιλο κοινό. Πώς επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;
Πάντα αφουγκράζομαι τις ουσιαστικές ανάγκες του κόσμου, γιατί το
θέατρο θέλω να ‘ναι και ωφέλιμο. Να μην είναι δύο ώρες, μόνο διασκέδαση,
χάχανο, υψηλή κουλτούρα -ανέγγιχτη, απρόσιτη, απροσπέλαστη από τον πολύ
κόσμο.
Ο «Επιθεωρητής έρχεται» είναι ένα από τα αριστουργήματα του
παγκόσμιου θεάτρου. Ένα έργο πρότυπο, που με τίποτα δεν μπορεί να
παλιώσει από πλευράς θεματολογίας –αφού πάντα μένει επίκαιρο-, αλλά και
από πλευράς δομής. Όσο υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη, τα πάντα
εξαρτώνται από την αίσθηση της ατομικής ευθύνης που έχει ο καθένας. Όλα
τα εγκλήματα απέναντι στη κοινωνία, όλες οι αδικίες, οι πόλεμοι, η
εκμετάλλευση, πηγάζουν από την αδιαφορία και από την απληστία των
ανθρώπων.
• Στο ανέβασμα του κλασικού έργου, του Τζων Πρίσλεϋ, επιχειρείτε μία διαφορετική ανάγνωση. Είχατε ενδοιασμούς;
Για πρώτη φορά στα χρονικά του έργου, ο «Επιθεωρητής» είναι ένα
παιδί που έρχεται από το μέλλον της εποχής του έργου. Ξεκίνησε από μία
φράση του Πρίσλεϋ που μιλώντας για το έργο του, είπε ότι ο «Επιθεωρητής»
είναι ένας άγγελος από το μέλλον.
Το έργο διαδραματίζεται στο
1910, εγώ, όμως, έβαλα τον «Επιθεωρητή» να έρχεται από το τώρα. Από τον
διάδρομο του θεάτρου. Είναι ένας νέος, που σηκώνεται ανάμεσα από τους
θεατές και ανεβαίνει στη σκηνή, για να συναντήσει αυτούς τους ανθρώπους
από το παρελθόν και να τους πει: «Προσέξτε τις πράξεις σας, γιατί θα
έχουν επιπτώσεις σε μένα». Αυτό που ζούμε τώρα!
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος φοράει ρούχα του 2012, εμείς του 1910.
Κάθε φορά που επιχειρείς να πειράξεις, να «κουνήσεις» όπως λέμε στο
θέατρο, σκηνοθετικά το έργο, έχεις μία αγωνία αν θα σου πετύχει το
πείραμα.
• Οπότε το δημιουργικό άγχος, υποχωρεί…
Ναι! Τώρα πια, μένει η επικοινωνία με το πλατύ κοινό. Αν ο κόσμος
καταφέρει να παρακολουθήσει καλό θέατρο μέσα σε όλη αυτή τη συμφορά που
μας έχει βρει.
Κάναμε μεγάλες προσπάθειες γι’ αυτό και οι τιμές
είναι οριακές. Το θέατρο είναι ένα ακριβό χόμπι. Μπαίνεις για να χάσεις
χρήματα και όχι να κερδίσεις.
• Η επικαιρότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην επιλογή του εκάστοτε θεατρικού έργου;
Όχι. Υπάρχει η διαχρονική επικαιρότητα, που έχει να κάνει με την
ύπαρξη του ανθρώπου, με αξίες, ιδέες, πράγματα που πρέπει να διέπουν τη
ζωή μας, με αιώνια αναπάντητα ερωτήματα, αλλά και η επικαιρότητα του
«Φυλακισμένου της διπλανής πόρτας» που έχει να κάνει κυριολεκτικά με
αυτό που λέει ο τίτλος. Ο άνθρωπος που συναντάμε κάθε μέρα απέναντι μας.
• Τώρα που έχει κατέβει η αυλαία του «Φυλακισμένου», πιστεύετε ότι απελευθερωνόμαστε σιγά-σιγά;
Νομίζω ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, γιατί συνειδητοποιούμε
ότι τα προβλήματα είναι κοινά και ότι η απομόνωση, η απομάκρυνση, ο
εγωισμός, η φιλαυτία και η ατομική απληστία ήταν αυτή που μας έφτασε
εδώ. Συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα ομαδικά,
ώστε να έχουμε μεγαλύτερη δύναμη, αλλά και γιατί πολλά μυαλά μαζί
μπορούν να βρουν λύση σε κάτι. Το «μαζί» σου μαθαίνει και κάτι άλλο,
πολύ σπουδαίο: Σου μαθαίνει την ειρηνική συνύπαρξη, τον σεβασμό του ενός
προς τον άλλον, διδάσκει ατομική ευθύνη και σου ξύνει την κριτική
ικανότητα.
Αυτό που θα επιλέξει η ομάδα, όπως για παράδειγμα έναν
πολιτικό ή ένα κόμμα, πρέπει να είναι σωστό και να μην είναι αλήτης και
κλέφτης όπως ήταν μέχρι τώρα.
Αυτό που με εξοργίζει, δεν είναι η
κρίση, αλλά πόσο έτοιμη ήταν αυτή η χώρα για μία κρίση. Αποδείχτηκε ότι
ήμασταν «ξεβράκωτοι» και ότι οι μόνοι που έφταιγαν ήταν οι πολιτικοί,
γιατί αυτοί είναι η εκτελεστική εξουσία. Ο Έλληνας είναι λίγο…
παρτάκιας, λίγο ρουσφετάκιας, λίγο εαυτούλης, λίγο κλεφτρούλης σε ότι
έχει να κάνει με το κράτος και την εφορία, γι’ αυτό άλλωστε επέλεγε
τέτοιους πολιτικούς, ώστε να τον εξυπηρετήσουν. Ο πολιτικός θα
εναρμονιστεί μ’ ένα διεφθαρμένο λαό όπου στη πορεία των δεκαετιών, αυτός
τον διέφθειρε, ή θα κοιτάξει να τον διορθώσει; Θα περάσει από τη
διοίκηση χωρίς να διορθώσει και να δυναμώσει τίποτα; Αποδείχτηκε πως
αυτό γινόταν! Γι’ αυτό είμαι οργισμένος με τους πολιτικούς!
Διαβάστε παρακάτω την υπόλοιπη συνέντευξη :