Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, που ξέρει τι θέλει και πατάει γερά στα πόδια του. Συναντήσαμε στο φουαγιέ του Θεάτρου «Διάνα» τον γνωστό ηθοποιό –λίγη ώρα πριν ξεκινήσει τις πρόβες- και μιλά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr, για τον «Κατάδικο μου», τις αλήθειες που βγάζουν επί σκηνής, τον φόβο στη μοναξιά, την ματαιοδοξία, την εσωτερική ανάγκη να γίνει πατέρας, το αίσθημα της ντροπής και άλλα πολλά…
• Το καλοκαίρι περιόδευσες ανά την Ελλάδα με το Κ.Θ.Β.Ε, στο πλευρό των Φιλιππίδη-Ζουγανέλη, με τους «Ιππείς». Τι αποκόμισες απ’ αυτή την εμπειρία; Eίναι τιμητικό να σε φωνάζουν συντελεστές, όπως είναι ο Σταμάτης Φασουλής, ο κ. Χατζάκης από το Κ.Θ.Β.Ε, ο Πέτρος Φιλιππίδης και ο Γιάννης Ζουγανέλης, να υποδυθείς ένα ρόλο, είτε σε μία αρχαία εποχή, είτε σε μία αρχαία τραγωδία, από την παράδοση που έχουμε σαν λαός και θεατρικά και πολιτιστικά στο σήμερα.
Οι περιοδείες είναι ένα δύσκολο πράγμα για τον ηθοποιό, γιατί δεν καταλαβαίνεις πότε περνάει η εποχή του καλοκαιριού, γεμίζεις με τεράστιες θεατρικές εμπειρίες από τις αντιξοότητες που έχει ο εξωτερικός χώρος του θεάτρου, αλλά και το μάθημα που σου δίνει. Δίπλα σε ανθρώπους που θαυμάζεις και αγαπάς, βλέπεις κι άλλους τρόπους προσέγγισης. Μόνο θετικά μπορείς να αποκομίσεις, αλλιώς πρέπει να ‘σαι αρνητικός εσύ απέναντι σε ότι συμβαίνει ή απέναντι στον τρόπο.
• Πρέπει να στηρίζονται τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, ώστε ο κόσμος να έχει περισσότερη επαφή με το θέατρο; Ασφαλώς! Θα πρέπει να μπουν άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για τη δουλειά του θεάτρου, αλλά και με ανάγκη να προσφέρουν στους συμπολίτες μας και στους ανθρώπους της πόλης μας που δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν τόσο άμεσα θέατρο.
Το θέατρο είναι μία γλώσσα όπως η μουσική και όλες οι μορφές Τέχνης που θα πρέπει να συζητιέται, να αγαπιέται, να λατρεύεται, να μιλιέται και να υπάρχει στην καθημερινότητα όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από την πόλη που ζουν. Οι άνθρωποι που στηρίζουν τέτοιες θέσεις, πρέπει να ‘ναι «αδιάφθοροι» σε πολλά πράγματα και να αντιμετωπίζουν με ζήλο αυτό που πάνε να κάνουν.
• Στον τομέα της Τέχνης πιστεύεις ότι υπάρχει διαφθορά ή τα λεγόμενα «κυκλώματα»;
Διαφθορά δε νομίζω, όπως ούτε και κυκλώματα. Στον τομέα της Τέχνης, δεν είναι ότι θα βγάλεις δισεκατομμύρια. Σαφώς αποφέρει κάποια χρήματα, αλλά αποφέρει και πολύ σημαντικό έργο, το οποίο μένει στην ψυχή. Οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπάμε το θέατρο, φαίνονται και από τις δουλειές που γίνονται και δεν στηρίζονται στον ωφελισμό, αλλά βγαίνει η ανάγκη του να πεις κάτι και ο άλλος να έχει την ανάγκη να το ακούσει.
• Η Τέχνη μπορεί να «επιβιώσει» σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς;
Η Τέχνη χρόνια επιβιώνει σε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Δεν έχει σταματήσει ποτέ, από τα μπουλούκια στους δρόμους, από τους ανθρώπους που το αγαπάνε, το στηρίζουν, τους δήμους, το κουκλοθέατρο, τα πολύ μεγάλα θέατρα… Η Τέχνη ήταν καταλύτης σε πολλά πράγματα και νομίζω και οι άνθρωποι της, γιατί το μυαλό φεύγει λίγο παραπάνω.
• Πέρσι «σπάσατε» πόρτες στο Θέατρο «Διάνα» με τον «Κατάδικο» και η επιτυχία επαναλαμβάνεται. Πώς είναι το αίσθημα να παίζεις σε γεμάτη αίθουσα και δη σ’ αυτή την εποχή; Σε οποιαδήποτε εποχή, δε στη συγκεκριμένη, είναι μεγάλη τιμή να ξέρεις ότι ο άνθρωπος επιλέγει την «επιλογή» που έχεις κάνει εσύ και οι υπόλοιποι συνάδελφοι σου. Το συνολικό αποτέλεσμα, επειδή είναι μία ομαδική δουλειά, ξεκινάει από αυτούς που το γράψανε, από τον σκηνοθέτη, τους συντελεστές που παίζουν, ακόμη και από τον άνθρωπο που θα σε υποδεχτεί στην πόρτα. Αυτή η αποδοχή και αυτή η επιλογή του κοινού απέναντι σ’ αυτό που συμβαίνει, είναι αν μη τι άλλο ένα τεράστιο ευχαριστώ που δεν το εισπράττεις ούτε με χρήματα, ούτε με άλλο τρόπο. Είναι πραγματικά ευλογία να ζεις κάτι τέτοιο! Από την άλλη, εγώ θα ευχόμουν να ήταν όλα τα θέατρα έτσι, ξέρω, όμως, ότι δεν γίνεται και είναι ουτοπικό.
Νομίζω ότι ο ανταγωνισμός καλά κάνει και υπάρχει, γιατί ανεβάζει τον πήχη σε πολλά πράγματα.
Διαβάστε παρακάτω την υπόλοιπη συνέντευξη :
