Ερυθρόλευκο "ναυάγιο", Λεβάντε - Ολυμπιακός 3-0 για το Europa League!!

Ο Ολυμπιακός δεν κατέβηκε… ποτέ στο Ciutat de Valencia, η διαιτησία του έδωσε τη χαριστική… βολή (δύο πέναλτι, αποβολή του Αμπντούν), η Λεβάντε έκανε… πάρτι πρόκρισης, συντρίβοντας τους «ερυθρόλευκους» 3-0.


Οι Πειραιώτες εμφανίστηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και με ύφος… μπλαζέ απέναντι στην ισπανική ομάδα, η οποία έκανε το… παιχνίδι της, ευτύχησε να προηγηθεί στο 10’ με τον Ρίος σε μία φάση από τραγικό υπολογισμό του Χολέμπας, πήρε δύο… δώρα από τον Γερμανό διαιτητή Γκράφε, με τις δύο… ανακαλύψεις πέναλτι στο 28’ και στο 40’, εκμεταλλεύτηκε μόνο το δεύτερο με τον Μπαρκέρο και «κλείδωσε» τη νίκη και κατά πάσα πιθανότητα την πρόκριση στο 56’ με τον Μάρτινς.
Παράλληλα με το άσχημο… πρόσωπο, οι Πρωταθλητές Ελλάδας ήταν άτυχοι στις φάσεις των Μανωλά (59’) και Τζεμπούρ (88’) οι οποίοι σημάδεψαν το οριζόντιο και το αριστερό δοκάρι του Νάβας. Πάντως, το «συγκρότημα» του Λιμανιού παρουσίασε… εικόνα Κύπρου και την ήττα με το ίδιο αποτέλεσμα από την Ανόρθωση και πλέον αναζητεί ένα θαύμα στον επαναληπτικό της 21ης Φεβρουαρίου στο «Γ. Καραϊσκάκης» για να μην αποχαιρετήσει από νωρίς την Ευρώπη. Όμως θα πρέπει να αλλάξουν πολλά για να υπάρχουν ελπίδες…

onsports.gr

Κυπελλούχος Ελλάδας ο Παναθηναϊκός, 78-81 τον Ολυμπιακό.

Ο Παναθηναϊκός ήταν στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα καλύτερος του Ολυμπιακός και επικρατώντας με 81-78 στον τελικό της ντροπής του Ελληνικού στέφθηκε Κυπελλούχος για 14η φορά στην ιστορία του. Μορφή του ματς ο Ούκιτς. 

 

 Μέσα στο γενικότερο χάος του Ελληνικού παίχθηκε και μπάσκετ. Ο Παναθηναϊκός τούτη τη φορά αποδείχθηκε πολύ πιο διαβασμένος αλλά και αποφασισμένος να επιβάλλει το νόμο του. Η διάθεση των παικτών του αποτυπώθηκε στα επτά επιθετικά ριμπάουντ του πρώτου δεκαλέπτου αλλά και στην επιθυμία να παίξουν γρήγορα.
Κόντρα σ' έναν μάλλον χαλαρό Ολυμπιακό, η ομάδα του Πεδουλάκη προηγήθηκε με 3-10, 5-17 και 9-22 βάζοντας όλα τα ελεύθερα σουτ και παίζοντας καταπληκτική άμυνα κυρίως πάνω στον Βασίλη Σπανούλη που είχε πολλές λάθος επιλογές.
Ο Ολυμπιακός προς στιγμή επέστρεψε (17-23) σε μία έκρηξη ατομικής πρωτοβουλίας αλλά μετά τη (μεγάλη) διακοπή, ο Παναθηναϊκός βρήκε το χαμένο καλό ρυθμό του. Η χρησιμοποίηση του Καπόνο άνοιξε και πάλι την άμυνα του Ολυμπιακού ενώ ο Διαμαντίδης έφθειρε συνεχώς τα αντίπαλα γκαρντ για να φτάσει το σκορ στο 20-37. Το ότι οι "ερυθρόλευκοι" συμμάζεψαν και πάλι τη διαφορά το οφείλουν στον Σπανούλη ο οποίος αποφάσισε να ενεργοποιηθεί στην επίθεση και να τελειώνει φάσεις.
Στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός παρουσίασε σημάδια κόπωσης (αυτό φάνηκε κυρίως στην επίθεση) και ο πιο φρέσκος Ολυμπιακός έκανε το παιχνίδι ντέρμπι. Αρχικά ο Σπανούλης, που ήταν σαφώς πιο επιθετικός έδωσε το σάλπισμα της αντεπίθεσης (41-45) ενώ μετά την τεχνική ποινή στο Περπέρογλου που εκτόξευσε τη διαφορά και πάλι στους 13 (43-56) ήταν ο Λο και ο Χάινς που ηγήθηκαν.
Από εκεί και πέρα έπαιξαν ρόλο κάποιες μικρές κρίσιμες λεπτομέρειες όπως τα πολύ μεγάλα σουτ που έβαλε ο Ούκιτς (υπό ασφυκτική πίεση) αλλά και ουσιαστική προσφορά του Καπόνο που έπαιξε λίγο αλλά ήταν πολύτιμος. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε για πρώτη και τελευταία φορά με το τρίποντο του Σλούκα (72-71) αλλά με το γκολ-φάουλ του Ούκιτς δεν κοίταξε ξανά πίσω.
Ο Λάσμε έβαλε στο τέλος 3/4 βολές για το (76-80 και το 78-81) και ο Παναθηναϊκός στο τέλος επέλεξε να παίξει άμυνα παρά να κάνει φάουλ. Ο Σπανούλης πήρε την ευθύνη για το σουτ της ισοφάρισης, αστόχησε και το τρόπαιο κατέληξε στα χέρια των παικτών του Παναθηναϊκού.
Τα τεράστια αρνητικά ενός ακόμη τελικού ήταν φυσικά τα επεισόδια!! 
Αφού ο Κάιλ Χάινς χτυπήθηκε από φωτοβολίδα στην προθέρμανση το παιχνίδι άρχισε αλλά διακόπηκε στο 14' όταν οπαδοί των δύο ομάδων άρχισαν να συμπλέκονται στην κεντρική εξέδρα.
Ακολούθησαν στιγμές...απείρου κάλλους με μερίδα κόσμου να εισέρχεται στο παρκέ και να επιδίδεται σε προκλήσεις.
Οι διαιτητές έστειλαν τις δύο ομάδες στα αποδυτήρια και περίπου μετά από 20 λεπτά αποφασίστηκε η εκκένωση του γηπέδου.

Χάρης Ρώμας: «Θα περάσει πολύ χρόνος για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι»

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο

Ο Χάρης Ρώμας δίνει δυναμικό «παρών» στα θεατρικά δρώμενα και συνεχίζει ακάθεκτος, καθώς «αυτός ήταν πάντα ο προορισμός» του. Ο γνωστός συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης μιλά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στηcitypress.gr για το θέατρο και την υπερβολή που υπάρχει, καθώς και όσα διαδραματίζονται στη πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας του 2013.

Δίνετε το «παρών» στα θεατρικά δρώμενα με τέσσερα έργα. Κάντε μας έναν απολογισμό.

Τα έργα αυτά δημιουργήθηκαν πρώτιστα από καλλιτεχνική ανάγκη. Ασχολούμαι με την θεατρική συγγραφή πολλά χρόνια, ενώ τα τελευταία πέντε ιδιαίτερα έντονα. Πιστεύω ότι αυτός ήταν πάντα ο προορισμός μου και αυτή θεωρώ ότι είναι η κύρια ενασχόληση μου. 
Τα προηγούμενα χρόνια είχα υπερ-απασχοληθεί με την τηλεόραση και ήταν δύσκολο να μπορέσω να έχω τον θεατρικό λόγο και στίγμα που ήθελα και θέλω να έχω.

Υπήρξε μία τηλεοπτική υπέρ-κατανάλωση, λοιπόν,  για την οποία δεν μετανιώνω, γιατί και από εκεί έμαθα να γράφω αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο. Παράλληλα, ήρθα σ’ επαφή με το πλατύ κοινό, έκανα επιτυχίες όπως όλοι ξέρουν, ασχολήθηκα με το μέσο αυτό. Η τηλεόραση  θέλει τη δική της τεχνική και συγγραφικά και υποκριτικά για να την κατακτήσεις και να κάνεις διαχρονικές επιτυχίες.

Ο διακαής μου πόθος, όμως,  ήταν πάντα το θέατρο. Όταν αποφάσισα να αποκοπώ από τη τηλεόραση έγινε με δική μου απόφαση προ κρίσης. Το «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο», μία –επίτηδες- διαφορετικού είδους δουλειά, ήταν το επιστέγασμα της τηλεοπτικής μου προσπάθειας για να κλείσει ένας μεγάλος κύκλος και να ασχοληθώ περισσότερο με το θέατρο.

Έτσι κι αλλιώς μετά ήρθε η κρίση που απέκοψε τους περισσότερους καλλιτέχνες από την τηλεόραση, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά.

Το θέατρο το κάνετε μόνο από καλλιτεχνική ανάγκη;

 Το κάνω και για επιβίωση. Το κάνω γιατί αυτός είναι ο βασικός κορμός της δουλειάς μου, από την οποία θέλω να βγάζω το ψωμί μου. Αλλά και γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος για μένα για να επικοινωνώ με τον κόσμο. Παρατηρώ, σήμερα, ότι γίνονται χιλιάδες θεατρικές δουλειές! Όλοι γράφουν, παίζουν και σκηνοθετούν στο θέατρο και αυτό κάποιοι το χαρακτηρίζουν σαν θεατρική άνθιση. Εγώ δεν το βλέπω έτσι!  Άλλη η ανάγκη του να υπάρχω με κάθε τρόπο και άλλη του θέλω να εκφραστώ, καταθέτοντας κάτι επί της ουσίας. Είναι τελείως διαφορετικής ποιότητας αυτές οι δύο ανάγκες.

Αυτό που λέγεται, ότι τώρα με την κρίση θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και θα περάσουν όλα από ένα κόσκινο για να μείνουν στην επιφάνεια οι αληθινές αξίες, δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα. Αντιθέτως, στο θέατρο μεγαλώνει η θολούρα, επεκτάθηκε υπερβολικά και πήρε την θέση της τηλεοπτικής ασυδοσίας των προηγούμενων χρόνων.

Είναι αδιανόητο να παίζουν 800 δουλειές ταυτόχρονα και τα μικρά θεατράκια που ξεφύτρωσαν παντού αντί να είναι φυτώρια νέων πρωτοποριακών τάσεων να φιλοξενούν ότι να 'ναι, μόνο και μόνο για να πληρώνουν το ενοίκιό τους. Σίγουρα υπάρχει και μία μερίδα καλλιτεχνών που έχουν γόνιμο προβληματισμό και αληθινή έμπνευση που παράγουν πραγματικό καλλιτεχνικό έργο. Αλλά είναι σχετικά λίγοι. Θα περάσει πολύ χρόνος για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι. Και όχι, όπως πιστεύουν πολλοί, ότι έφτασε η στιγμή που θα γίνει αυτό. 

Δεν πιστεύετε ότι στο πλαίσιο της γενικότερης κρίσης, θα γίνει το λεγόμενο ξεκαθάρισμα;

Δεν το πιστεύω, γιατί δεν το βλέπω. Αντίθετα, βλέπω να διογκώνεται μία καλλιτεχνική θολούρα, με το κοινό να είναι χαμένο μέσα σε εκατοντάδες πράγματα που άλλα πλασάρονται σαν καλλιτεχνικά αλλά δεν είναι, άλλα εμπορικά, τα οποία κατρακυλάνε στο φτηνό εμπορικό και στο μπινελίκι που είναι εύκολη λύση.

Έχετε νιώσει την ανησυχία, μήπως έρθει η ώρα να κάνετε εκπτώσεις στη δουλειά σας;

Καθόλου! Ακόμα και στη τηλεόραση που μπορεί να επανέλθω, θα εμφανιστώ  με ένα συγκεκριμένο project που το δουλεύω πολύ καιρό στο μυαλό μου,  πιστεύοντας ότι θα παρουσιάσω κάτι που είναι προσεγμένο και ωραίο, με πολύ καλούς συναδέλφους να συμπρωταγωνιστούν μαζί μου. Έχουμε σκοπό να κάνουμε αρκετές πρόβες –που στην τηλεόραση γίνονται σπάνια-, ώστε να αποδώσουμε τους ρόλους μας με όση μεγαλύτερη λεπτομέρεια γίνεται.

Επιπλέον, αν ήθελα να κάνω καλλιτεχνική έκπτωση, δεν θα συνεργαζόμουνα με ένα μικρό πειραματικό θέατρο γράφοντας και σκηνοθετώντας με πιθανότητα κέρδους πολύ μικρή. Παρόλο που το «Sex revolution» είναι sold out, σε ένα θέατρο 40 θέσεων που παίζουν 6 άτομα και έχουν δουλέψει τόσοι συντελεστές, είναι δεδομένο ότι δεν μπορείς να βγάλεις λεφτά.  Κανένα εμπορικό κριτήριο δεν θα μ’ έσπρωχνε σε ένα υπόγειο 40 θέσεων. Χαίρομαι, όμως, αφάνταστα με το αποτέλεσμα της δουλειάς μας. Ο καλλιτέχνης πρέπει να επενδύει στον εσωτερικό του κόσμο για να μπορεί να εξελιχθεί. Δεν περιμένω πάντα το άμεσο χρηματικό αντίτιμο, παρόλο που είναι δύσκολοι οι καιροί και εγώ στενεύομαι οικονομικά.

Μέσα στην πληθώρα των παραστάσεων που παρουσιάζονται, εσείς είστε ικανοποιημένος από την πορεία των δικών σας παραστάσεων;

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Η επιστροφή του Αλέξη Γεωργούλη, το θέατρο, το σινεμά και η...τηλεόραση!

Ύστερα από την πεντάχρονη απουσία του από τα –ελληνικά- καλλιτεχνικά δρώμενα, ο Αλέξης Γεωργούληςφαίνεται να ετοιμάζει ένα δυναμικό comeback επί τρία, με νέα «χτυπήματα» σε τηλεόραση, σινεμά, αλλά και θέατρο!

Η…σταδιακή επιστροφή του γνωστού ηθοποιού, ξεκίνησε τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου πρωταγωνίστησε στη «Δεσποινίς Τζούλη» του Αυγούστου Στριντμπεργκ, παρουσιάζοντας τη θεατρική παραγωγή αρχικά στην Κύπρο και ύστερα στο Θέατρο Βιργινία του Regency Casino Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια –και συγκεκριμένα στα μέσα Ιανουαρίου- ήρθαν οι «Άγαμοι Θύται» του Θεάτρου Badminton, όπου συνεχίζουν τις παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία.

Ωστόσο, «αθόρυβα» και διακριτικά, ο Αλέξης Γεωργούλης ξεκίνησε να δέχεται προτάσεις για τηλεόραση, σινεμά, θέατρο, και αφού τις μελέτησε προσεκτικά είπε τα «ναι» και τα «όχι» του.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με την τηλεόραση! Ο γνωστός ηθοποιός, κάπου στις αρχές Δεκεμβρίου, δέχτηκε πρόταση ενδιαφέροντος από τους συντελεστές μίας νέας τηλεοπτικής σειράς που κατατέθηκε και προορίζεται για την ΕΡΤ. Ο λόγος για το «Hotdog» της Ρένας Ρίγγα και της Ρέϊνας Εσκενάζυ, που τον θέλουν να πρωταγωνιστεί στη νέα αισθηματική κομεντί, μαζί με τη Σμαράγδα Καρύδη.

Κινηματογραφικά, όπως σας αποκαλύψαμε πριν από λίγες μέρες θα βρίσκεται σε μία ιδιαίτερη κινηματογραφική ταινία του Πέτρου Καλατζή και του Λευτέρη Μπαλαούρα. «Μαριονέτες» είναι ο τίτλος και πρόκειται για μία ταινία περιπέτειας, όπου μαζί του θα βρίσκονται οι: Αποστόλης Τότσικας, Κλέλια Ρένεση, Γιούλικα Σκαφιδά, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Μάρθα Καραγιάννη κ.ά. Διαβάστε για την ταινία εδώ.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της citypress.gr, ο Αλέξης Γεωργούλης, όμως, ετοίμασε και θεατρικό «χτύπημα», όπου στο πλευρό του θα έχει την Μαρία Σολωμού. Πρόκειται για την ερωτική κωμωδία «Απ’ την πρώτη στιγμή» του Ιωάννη Χαλαντώνη, όπου βάζει στο στόχαστρο –ίσως- την πιο διαχρονική συνήθεια του νεοέλληνα… του «ό,τι δηλώσεις είσαι».

Η υπόθεση του έργου, θέλει τη Νάντια Γερασιμίδου ένα μοντέλο μεσαίας κατηγορίας με όνειρο κάποια στιγμή να γίνει αναγνωρίσιμη ηθοποιός και να εγκλωβίζεται στο διαμέρισμα ενός φαντασμένου και πολύ μέτριου συγγραφέα, του Φίλιππου Πετρόπουλου.

 Από την πρώτη στιγμή το διαμέρισμα του Φιλίππου μετατρέπεται σε ερωτικό πεδίο μάχης και μια ξεκαρδιστική ρομαντική ιστορία είναι πια γεγονός.
 ...στιγμές τρέλας, αναπάντεχες επαφές, αμηχανίες φέρνουν τους εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες σε απόσταση αναπνοής... Όμως, κάπου εδώ, θίγεται και άλλο ένα ερώτημα: Θα βρει ο ένας στον άλλον το ταίρι του;

Την θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία κάνει ο Αλέξης Γεωργούλης, τα σκηνικά-κοστούμια η Έλενα Χριστούλη, τη μουσική ο Γιάννης Μακρίδης και τους φωτισμούς ο Μιχάλης Μπούρης.

Όπως μαθαίνουμε, η παράσταση θα ξεκινήσει με περιοδεία, ενώ στη συνέχεια θα παρουσιαστεί σε αθηναϊκή σκηνή. Οι δύο ηθοποιοί βρίσκονται τις τελευταίες μέρες σε εντατικές πρόβες, ώστε να βγάλουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Γιώργος Περρής: «Η συναυλία είναι η στιγμή της αλήθειας»

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο

Ο Γιώργος Περρής είναι μόλις 29χρονών και έχει καταφέρει να έχει δημιουργήσει ένα πλούσιο βιογραφικό που πολλοί θα ζήλευαν. Ο γνωστός ερμηνευτής μιλά στη «City Press» για τα όνειρα του, το γαλλόφωνο άλμπουμ και τη συνεργασία του με τη Lara Fabian και την Άλκηστις Πρωτοψάλτη, καθώς και την τωρινή εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε λίγο από το…παρελθόν. Γεννήθηκες στην Αθήνα από Έλληνα πατέρα και Γαλλίδα μητέρα, τη συγγραφέα Ζοέλ Λοπίνο. Πως ξεκίνησε το μουσικό ταξίδι;

Ξεκίνησε γύρω στα 3 μου χρόνια όταν συνειδητοποίησα πως το τραγούδι και η μουσική ήταν η μοναδική μου διέξοδος στο επώδυνο και βίαιο διαζύγιο των γονιών μου. Νομίζω πως τότε άρχισα να αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά πόσο ανάγκη είχα να εκφράζομαι μέσα από τη μουσική.. Έκτοτε πάντα αισθανόμουν το κορμί μου ζωντανό, να πάλλεται μέσα από μία μελωδία.

Επιχείρησαν άτομα από το οικογενειακό σου περιβάλλον, να σου βάλουν εμπόδια;

Ευτυχώς ποτέ! Ήμουν πολύ τυχερός σε αυτό.. Η αντίδραση της μητέρας μου όταν της ανακοίνωσα πως ήθελα να γίνω τραγουδιστής ήταν να με γράψει στο ωδείο για να μάθω μουσική. Ωστόσο, πιστεύω πως ακριβώς επειδή η οικογένειά μου έβλεπε ότι η μουσική ήταν μονόδρομος και ήμουν απόλυτος στο τι ήθελα να κάνω, ήξεραν ότι αν μου έβαζαν εμπόδιο, εγώ από πείσμα θα ακολουθούσα την μουσική πάση θυσία!

Αυτή την περίοδο ταξιδεύεις συνεχώς, για τις ανάγκες της περιοδείας σου σε Ελλάδα και εξωτερικό. Τα όνειρα σου υλοποιούνται;

Αισθάνομαι πως ναι, υλοποιούνται όλο και περισσότερο. Έχω αρχίσει να ζω ένα μικρό μέρος του παιδικού μου ονείρου.. που δεν ήταν άλλο από το να τραγουδώ.. κι αυτό σας το λέω με τον ενθουσιασμό του μικρού παιδιού που κρύβεται μέσα μου! Νιώθω πραγματικά τυχερός για όλα τα όμορφα πράγματα που συμβαίνουν στη δουλειά μου. Αυτό δεν σημαίνει από την άλλη ότι δεν δουλεύω σκληρά ή ότι τα παίρνω όλα ως δεδομένα.. Απεναντίας, μου δίνει αίσθηση της ευθύνης, με προσγειώνει και φροντίζει έτσι ώστε τα πόδια μου να πατάνε καλά στη γη.

Η επαγγελματική σταδιοδρομία στο εξωτερικό, ήταν στους στόχους σου από μικρή ηλικία;

Λόγω του ότι μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που ακροβατούσε και περιφερόταν ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς –την Ελλάδα και την Γαλλία– από μικρός ονειρευόμουν να τραγουδήσω από χώρα σε χώρα και από γλώσσα σε γλώσσα. Βέβαια στη σφαίρα του μυαλού μου, όλα αυτά ήταν άπιαστα και ουτοπικά.. γι’ αυτό και σήμερα πραγματικά απολαμβάνω το κάθε δευτερόλεπτο που έχει να κάνει με αυτή τη δουλειά. Την κάθε πρόβα, συνέντευξη, συνάντηση.

Από το 2005 που ξεκίνησες να κάνεις την εμφάνιση σου στη δισκογραφία με το «Παίζει έρωτας» της τηλεοπτικής σειράς του ΑΝΤ1, μέχρι σήμερα, ποιες είναι οι συνεργασίες που ξεχωρίζεις και γιατί;

Όλες οι συνεργασίες ήταν σημαντικές για μένα και από όλους τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκα, έμαθα κάτι. Σαν σφουγγάρι ρουφούσα τις εμπειρίες που ζούσα και προσπαθούσα να αποκομίσω ό,τι καλύτερο μπορούσα.. Σίγουρα ξεχωρίζω τον κο Μίμη Πλέσσα ο οποίος με ανακάλυψε και μου έδωσε την δυνατότητα να πατήσω το πόδι μου για πρώτη φορά σε μία επαγγελματική σκηνή και τον Στέφανο Κορκολή... Όμως τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά, περισσότερο από όλους με επηρρέασαν ο Μάριος Φραγκούλης που σχεδόν μου «επέβαλλε» να τραγουδήσω το ρεπερτόριο που πραγματικά ήθελα να εκπροσωπήσω, η Lara Fabian για την γενναιοδωρία της και την μουσική της ουσία και πιο πρόσφατα η Άλκηστις Πρωτοψάλτη για τον επαγγελματισμό και την «προστασία» της.

Κυκλοφόρησες και γαλλόφωνο album με τίτλο “Un souhait”, το οποίο φέρει τις υπογραφές πολλών σημαντικών Γάλλων δημιουργών, ενώ υπάρχει και η συμμετοχή της Lara Fabian. Μίλησε μας γι’ αυτή τη συνεργασία.

Ευθύμης Ζησάκης: «Είμαι φιλόδοξος σαν άνθρωπος, αλλά όχι κενόδοξος»

Είναι μόλις 25χρονών και το όνειρό του είναι να «βαδίζει σ’ έναν δρόμο που συνεχώς ολοένα κι ‘ανοίγει’». Ο Ευθύμης Ζησάκης, που έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση στο «Αμάρτημα της μητρός μου», μας μιλά για την πρώτη οντισιόν που πέρασε, για το «τσαλάκωμα» που πρέπει να έχει ένας ηθοποιός, τους στόχους του, καθώς και την πρώτη του τηλεοπτική εμπειρία, όπου υπέστη ένα «σοκ», όπως μας λέει.

«Οντισιόν» ο τίτλος της παράστασης. Τι σημαίνει αυτή η λέξη και τι η παράσταση για σένα;

Οντισιόν για μένα είναι η δοκιμή ανθρώπων που έχουν ταλέντο και δυνατότητες. Όσον αφορά την παράσταση, διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές φωνές, διαφορετικές ερμηνείες και με όλα τα ευτράπελα που μπορεί να συμβούν.

Τι ευτράπελα σου έχουν συμβεί σε οντισιόν;

Μου ‘χουν συμβεί πολλά ευτράπελα του στυλ να πάω σε οντισιόν και να μην είναι εκεί ο σκηνοθέτης. Να τον περιμένουμε 3-4 ώρες και να μην έρθει ποτέ. Επίσης, έχουν συμβεί διάφορες συμπεριφορές αστείες και στενάχωρες. 
Στη συγκεκριμένη «Οντισιόν» γελάμε μέχρι… θανάτου στις πρόβες, από τα πράγματα που ανακαλύπτουμε ενώ οι θεατές θα δουν και πολλές ευχάριστες εκπλήξεις.

Ποιες οι εκπλήξεις που θα δούμε;

Όπως προδίδει και ο τίτλος είναι μία οντισιόν που θα δείτε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Πρόκειται για ένα πολύχρωμο πιάτο, που ως βάση έχει την ανατροπή. Όλοι οι ρόλοι που στην αρχή ξεκινάνε και ορίζονται αρχικά στο «εγώ», ανατρέπονται. Από τον πιο ακραίο ρόλο στην πιο ακραία ανατροπή, από τον πιο συμβατό ρόλο να κάνει μία συμβατή ανατροπή… Είναι συνεχόμενες οι ανατροπές.

Ποια ήταν η πρώτη οντισιόν που πέρασες και τι θυμάσαι από εκείνη;

Η πρώτη οντισιόν ήταν στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2009, στο Ρομέο Καστελλούτσι για το Χορό.  Ήταν η πρώτη οντισιόν της ζωής μου, η οποία δεν ήταν από τις πιο «δύσκολες», αλλά ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές γιατί πέρασε χιλιάδες κόσμος. Ένιωθες το άγχος της οντισιόν, πότε θα βγω εγώ, πως θα τα πω και όλο αυτό το ωραίο πράγμα. Σαν πρώτη εμπειρία ήταν ευχάριστη! Βέβαια, έπαιξε ρόλο ότι ήμουν και στην παράσταση τελικά, γιατί αν δεν ήμουν, δεν ξέρω αν θα ήταν…

Τι θα παρακολουθήσουμε από εσένα επί σκηνής;

Επειδή και για μένα τον ίδιο είναι έκπληξη αυτά που κάνω, θα ήθελα να έρθετε και να δείτε την παράσταση, για να καταλάβετε και να βάλετε τίτλους τι έκανε εκεί…

Από ότι είδα στις πρόβες «τσαλακώνεσαι»…

Σοφία Βογιατζάκη: ''Με το γέλιο αντιμετωπίζω και ξορκίζω τις δυσκολίες''

Του Παναγιώτη Μουλόπουλου

Δέκα ηθοποιοί, ο καθένας με τη δική του πορεία στον χώρο της υποκριτικής, ετοιμάζονται να ξανά περάσουν από μία διαφορετική «Οντισιόν» για τις ανάγκες της ομώνυμης μουσικό-χορευτικής παράστασης που έχει επιμεληθεί ο Αλέξανδρος Ρήγας, έχοντας στο πλευρό του τον Παντελή Καναράκη και τον Στέλιο Κάτσαρη.

Σε αυτή την εναλλακτική πρόταση της νυχτερινής ζωής στην Αθήνα, οι: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Σωτήρης Καλυβάτσης, Σοφία Βογιατζάκη, Νατάσα Καλογρίδη, Λευτέρης Ελευθερίου, Ζώγια Σεβαστιανού, Βίκυ Κάβουρα, Υακίνθη Παπαδοπούλου, Ευθύμης Ζησάκης, Στέλιος Κάτσαρηςανεβαίνουν στη σκηνή του «FIX», ώστε να χαρίσουν γέλιο στους θαμώνες του νυχτερινού κέντρου επί της λεωφόρου Συγγρού, αλλά και να διεκδικήσουν το δικό τους μερίδιο δόξας.

Λίγο πριν την μεγάλη πρεμιέρα του νέου, αυτού, εγχειρήματος συναντήσαμε στο νυχτερινό κέντρο «FIX» τρεις από τους πρωταγωνιστές. Σ’ ένα από τα διαλείμματα των πολύωρων προβών, ο Λευτέρης Ελευθερίου, ο Ευθύμης Ζησάκης και η Σοφία Βογιατζάκη, μιλούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr!

Η Σοφία Βογιατζάκη τρέχει τον δικό της «μαραθώνιο» φέτος, αφού πρωταγωνιστεί στο «Να ζει κανείς ή να μην ζει» στο Θέατρο της Κάτιας Δανδουλάκη, στα «Κορίτσια απ’ την αρχή» του Αγγέλων Βήμα, στο «Cine Shamone» στο Shamone του Φώτη Σεργουλόπουλου και τώρα στην «Οντισιόν» του «FIX». Η γνωστή ηθοποιός μιλά για τη «χαρά της που έχει δουλειά, αλλά και για το γεγονός ότι αναγκάζεται να κάνει αυτές τις δουλειές για να επιβιώσει, όπου και πάλι δεν τα καταφέρνει». Επίσης, μας μιλά για τις δύο αποτυχημένες οντισιόν που πέρασε, εκ των οποίων η μία τις άνοιξε τις πόρτες για το «Είσαι το ταίρι μου», αλλά και για τις υπερβολές που έχουμε στη χώρα μας, το γέλιο και την απουσία της από την τηλεόραση.

«Οντισιόν» ο τίτλος του νέου «στοιχήματος» που βάζετε! Πείτε μας λίγα λόγια γι’ αυτή την παράσταση…

Είναι το νέο στοίχημα που βάζει κυρίως ο Αλέξανδρος Ρήγας και μετά όλοι οι υπόλοιποι τον ακολουθούμε. Γίνετε μία οντισιόν σ’ ένα νυχτερινό μαγαζί, το οποίο πρόκειται να ανοίξει σε 10 ημέρες και ο επιχειρηματίας (Γιάννης Μποσταντζόγλου) και ψάχνει να στελεχώσει το πρόγραμμα με υλικό. Έτσι, περνάμε από κάθε καρυδιάς καρύδι, για να πιάσουμε τα λεφτά.

Από εσάς τι θα δούμε στη σκηνή του «FIX»;

Εγώ κάνω μία πολύ έντεχνη, η οποία έχει μείνει πίσω στην καριέρα της, γιατί όλα αυτά τα χρόνια με όποιους έμπλεκε –από μαγαζιά μέχρι εντέχνους- την ήθελαν μόνο για το κορμί της…

Νέοι ανερχόμενοι καλλιτέχνες παρουσιάζονται στην «Οντισιόν» του FIX διεκδικώντας μία θέση εργασίας. Εσείς θυμάστε ποια ήταν η πρώτη οντισιόν που περάσατε;

Έχω να σου πω, ότι γενικώς στη ζωή μου, έχω πάει δύο φορές σε οντισιόν. Με το που τελείωσα τη σχολή, πήγα και έπιασα δουλειά στα beauty free shops στο αεροδρόμιο. Δεν πίστευα στην διαδικασία των οντισιών και έλεγα ότι δεν είναι δυνατόν ένας σκηνοθέτης, όσο οξυδαρκής και έξυπνος να είναι, πως μπορεί να καταλάβει μέσα σε 5 λεπτά αν μπορείς να κάνεις τον ρόλο ή όχι. Δεν πίστευα στη διαδικασία και δεν λειτουργούσα. 
Και τις δύο φορές που πήγα σε οντισιόν ήταν και οι δύο αποτυχημένες! Η δεύτερη –πιο καρά αποτυχημένη-, λοιπόν, ήταν αυτή που μου άνοιξε όλες τις πόρτες, που έγινε το «Είσαι το ταίρι μου» και έγιναν όλα αυτά. Έκλαιγα, χτυπιόμουν που δεν μπορούσα να κάνω αυτά που έλεγαν. Ήταν εκεί ο σεναριογράφος (Λευτέρης Παπαπέτρου) του «Είσαι το ταίρι μου»  που έκανε διασκευή-απόδοση του συγκεκριμένου θεατρικού έργου, και όταν έγραψε το «Ταίρι» μετά από κάποιο διάστημα, με θυμόταν απ’ αυτή την αποτυχημένη οντισιόν. Τότε έπαιζα στο θέατρο «Άνοιξης» και με πήρε τηλέφωνο ότι ήθελε να με δει…

Πιστεύετε ότι ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει πιο αξιοκρατικό το «σύστημα»;

Λευτέρης Ελευθερίου: «Οι ηθοποιοί είμαστε πολύ νάρκισσοι»

Του Παναγιώτη Μουλόπουλου

Δέκα ηθοποιοί, ο καθένας με τη δική του πορεία στον χώρο της υποκριτικής, ετοιμάζονται να ξανά περάσουν από μία διαφορετική «Οντισιόν» για τις ανάγκες της ομώνυμης μουσικό-χορευτικής παράστασης που έχει επιμεληθεί ο Αλέξανδρος Ρήγας, έχοντας στο πλευρό του τον Παντελή Καναράκη και τον Στέλιο Κάτσαρη.

Σε αυτή την εναλλακτική πρόταση της νυχτερινής ζωής στην Αθήνα, οι: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Σωτήρης Καλυβάτσης, Σοφία Βογιατζάκη, Νατάσα Καλογρίδη, Λευτέρης Ελευθερίου, Ζώγια Σεβαστιανού, Βίκυ Κάβουρα, Υακίνθη Παπαδοπούλου, Ευθύμης Ζησάκης, Στέλιος Κάτσαρηςανεβαίνουν στη σκηνή του «FIX», ώστε να χαρίσουν γέλιο στους θαμώνες του νυχτερινού κέντρου επί της λεωφόρου Συγγρού, αλλά και να διεκδικήσουν το δικό τους μερίδιο δόξας.

Λίγο πριν την μεγάλη πρεμιέρα του νέου, αυτού, εγχειρήματος συναντήσαμε στο νυχτερινό κέντρο «FIX» τρεις από τους πρωταγωνιστές. Σ’ ένα από τα διαλείμματα των πολύωρων προβών, ο Λευτέρης Ελευθερίου, ο Ευθύμης Ζησάκης και η Σοφία Βογιατζάκη, μιλούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr!

Ο Λευτέρης Ελευθερίου είναι ένας από τους ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, όπου έχει τον τρόπο του να «κλέβει» την παράσταση. Είτε αυτό αφορά διαφημίσεις γνωστής τηλεφωνικής εταιρείες, είτε σήριαλ, είτε επάνω στο θεατρικό σανίδι. Ο γνωστός ηθοποιός μας μιλά για τη διετή συνεργασία του με τον Αλέξανδρο Ρήγα, για τους κωμικούς και τους δραματικούς ρόλους, τη σκέψη του να ασχοληθεί με το τραγούδι, αλλά και για τις στιγμές με τον γιο του.

Ένας…Κρητικός ανεβαίνει σε νυχτερινή σκηνή για να περάσει από «Οντισιόν»…Πώς προέκυψε η νέα, αυτή, συνεργασία;

Είναι μία ξεχωριστή μουσική παράσταση του Αλέξανδρου Ρήγα. Είχαμε συνεργαστεί και πέρσι στην επιθεώρηση (σ.σ. «Ζείτε Παίδες Ελλήνων») και επειδή η επιθεώρηση έχει ανάγκες από τον ηθοποιό, διαφορετικές από αυτές που απαιτούν τα κλασσικά έργα, δοκιμάστηκα και η συνεργασία με τον Ρήγα μετράει 2 χρόνια συνεχόμενα. Με είδε πέρσι και θέλησε στη φετινή δουλειά του να με… επαναπροσλάβει.

Όπως έχουν πει και άλλοι συνάδελφοι σου, ο Αλέξανδρος Ρήγας, είναι λίγο «απαιτητικός» από τους συνεργάτες του. Τι πιστεύεις ότι ξεχώρισε πάνω σου και συνεργάζεστε για 2^η συνεχή χρονιά;

Νομίζω είμαι το ίδιο απαιτητικός κι εγώ και αρκετά ακομπλεξάριστος. Αυτά που θα μου δώσει, αυτά θα υποδυθώ. Δεν έχει χρειαστεί να αλλάξω κανένα ρόλο. Όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοι που έχει επιλέξει, έχουμε ένα τέτοιο κλίμα που βοηθάει πάρα πολύ το να φέρει στη δουλειά ένα πολύ καλό αποτέλεσμα που το απαιτεί. Είναι της άμεσης αποτελεσματικότητας και είναι πάρα πολύ απαιτητική η δουλειά του και κυρίως χρονική! Ο ηθοποιός πρέπει να ‘ναι πολύ γρήγορος, άμεσος και να εκτελεί άμεσα την εντολή του σκηνοθέτη. Αυτά νομίζω είναι τα στοιχεία που με έχουν κάνει συνεργάτη του Αλέξανδρου για δύο συνεχόμενα χρόνια.

Μέχρι στιγμής σε έχουμε δει σε κωμικούς ρόλους. Θα σ’ ενδιέφερε να υποδυθείς και έναν δραματικό;

Θα ήθελα! Στην «Άγρια Δύση» έχω κάποια δραματικά σημεία. Έτσι μου ‘χουν πει τουλάχιστον, ότι με βλέπουν και σε πιο διαφορετικές φάσεις απ’ ότι με έχουν συνηθίσει, αν και είναι κωμικός ο τόνος του έργου. Έχει σημεία που απαιτούν τη δραματικότητα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα! Και παραπάνω θα ‘θελα… Για μένα η κωμωδία που κάνω εγώ και έχει δραματικά στοιχεία, θεωρώ ότι είναι καλή κωμωδία. Να πηγάζει μέσα από το δράμα. Αν δεν πατάει πουθενά, δεν έχει κανένα νόημα. Και δυστυχώς, επειδή είμαστε μαζοχιστές, σαδιστές και γελάμε με το δράμα του άλλου, άμα πετύχει το δράμα, πετυχαίνει και η κωμωδία.

«Οντισιόν» ο τίτλος της μουσικής, αυτής, παράστασης. Τι θυμάσαι από την πρώτη οντισιόν;

Να σου πω την αλήθεια, δεν έχω πολύ πάει σε οντισιόν. Από νωρίς ένιωσα σίγουρος για τον εαυτό μου και βρήκα, όντως, δουλειά και στο εμπορικό θέατρο γρήγορα, αλλά και στις ομάδες που δούλεψα ήταν τελείως διαφορετικό από το καθεστώς που πρέπει οι ηθοποιοί να πηγαίνουν από οντισιόν. 
Σαν οντισιόν, αυτό που θυμάμαι, ήταν αυτή του «Μίρι» στη «Γενιά των 592 ευρώ», όπου πήγα ως κάτι μη αναμενόμενο. Ο Λάμπρος μου ‘λεγε ότι ενθουσιάστηκε, γιατί είχα πάει με ένα χαραχτήρα ψιλό-έτοιμο. Αυτό που θα ήταν στη τηλεόραση. Ήταν μία από τις οντισιόν που μου θύμισε πόσο προετοιμασμένος πρέπει να πηγαίνεις σε μία δουλειά.

Αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη παράσταση, θα σ’ ενδιέφερε να ανέβεις σε νυχτερινή σκηνή ως τραγουδιστής;

Ως τραγουδιστής ξεκίνησα σε group για 11-12 χρόνια –και ακόμα υπάρχει!- και έτυχε επειδή αδρανοποιήθηκε λίγο το group να ασχοληθώ με την ηθοποιία που με πίεζαν και οι φίλοι μου. Εγώ θα ανέβαινα και ως τραγουδιστής και ως ηθοποιός. Δεν είναι κάτι που με τρομάζει η μουσική σκηνή και το τραγούδι. Το σκέφτομαι να σου πω την αλήθεια, αλλά δεν τρελαίνομαι. Η ηθοποιία με κέρδισε!

Από την «Άγρια δύση» στην «Οντισιόν». Χρόνος για την οικογένεια και το παιδί υπάρχει;

Το πρωί ξυπνάω αρκετά νωρίς, δεν έχω τέτοια θέματα. Τώρα με το παιδί, είναι σαν φυσικό ναρκωτικό το να βρεθείς μαζί του το πρωί και να το ζήσεις. Είναι ηλικίες που, δυστυχώς, έρχονται και δεν ξανά έρχονται. Θέλω να τη ζήσω και αισθάνομαι πολύ τυχερός που το ζω. Ένα μήνα θα κουραστώ και μετά θα προσπαθήσω να επανακάμψω… Δεν θέλω να γίνω δούλος της δουλειάς. Η οικογένεια μου αρέσει και θέλω να κάνω πολλά παιδιά. Επίσης, έχει μετατεθεί και πολύ το κέντρο βάρος του εγωισμού μου με την οικογένεια. Οι ηθοποιοί είμαστε πολύ νάρκισσοι. Μόλις γεννήθηκε το παιδί, μετατέθηκε ο εγωισμός πάνω σ’ αυτό, οι οικονομικές απολαβές. Έχω αρχίσει να γίνομαι λίγο πιο τσιγκούνης με τον χρόνο μου, για να βλέπω την οικογένεια.

Έχεις μπει στην διαδικασία του ναρκισσισμού;

Πάρα πολλές φορές! Το επάγγελμα έχει τρομερή έκθεση, θες και ο ναρκισσισμός να ‘ναι αρεστός και στα ύψη του. Είναι πολύ δύσκολο επάγγελμα. Ξέρεις, το να φτάσεις σε ένα επίπεδο, να ισορροπήσεις μέσα σου, με το να μην είσαι νάρκισσος, αλλά και να αποδεχτείς και να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να καταφέρεις να εκθέσεις αυτό που –αναγνωρισμένα- κάνεις καλά. Το καλύτερο για να μην είσαι νάρκισσος, είναι να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς και μόλις τελειώνει να το ξεχνάς. Να είσαι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.

Παράλληλα με τις θεατρικές σου υποχρεώσεις, συζητάς τους τελευταίους μήνες και για την επιστροφή σου στην τηλεόραση. «Πίσω στο σπίτι», στο οποίο αναμένετε ακόμα το πράσινο φως, για να ξεκινήσετε γυρίσματα…

Είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα στην τηλεόραση, η οποία για να επιβιώσει έχει ανάγκη τους χορηγούς πια. Όσοι άνθρωποι ασχολούνται στα Μέσα χρειάζονται τους χορηγούς. Ζούμε μία παρεξηγημένη εποχή που έχει παρεξηγηθεί η διαφήμιση, αλλά από την άλλη δεν έχουμε λεφτά και από την άλλη τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν υπάρξει ρευστότητα. 
Είμαστε σε μία τραμπάλα που πρέπει να βρούμε το όριο. Η τηλεόραση έχει ανάγκη τη διαφήμιση! Τώρα πρέπει να βρει χορηγούς, οι οποίοι είναι λιγοστοί, οι ηθοποιοί είχαμε πάρα πολύ υψηλά κασέ και τώρα πρέπει να τα ρίξουμε! Όμως και τα κανάλια πρέπει να γίνουν λίγο πιο συνεπή. Δεν γίνεται ο ηθοποιός να έχει συμφωνήσει να πληρωθεί στο 8μηνο, να έχει τελειώσει το σήριαλ, οπότε και εσύ θα τους κυνηγάς για να πληρωθείς… Πρέπει να δοθεί ένα σύστημα αξιών που να έχει ισχύ. 
Για να συμμετέχω στο «Πίσω στο σπίτι», αν με θέλουν, θα κάνω μία έξτρα συζήτηση για το θέμα της αποπληρωμής.

Στο θέατρο είστε με ποσοστά, στην τηλεόραση δεν γίνονται όπως πρέπει οι πληρωμές –καθώς και από την «Γενιά των 592 ευρώ» δεν έχετε εξοφληθεί-… Σ’ αγχώνει όλη αυτή η κατάσταση;

Πάρα πολύ και ειδικά τώρα που είμαι πατέρας, να μπορώ να φέρω στο σπίτι τα απολύτως απαραίτητα, να μπορώ να πληρώσω μία ασφάλεια υγείας, γιατί βλέπεις ότι καταρρέουν όλα. Κι αυτό με αγχώνει ακόμα περισσότερο! Τα ζούμε όλοι αυτό, γιατί δεν είναι μόνο μισθωτοί, αλλά είναι και γιατροί και δάσκαλοι. Με «καίει» να πληρωθώ, αλλά ξέρεις ότι πρόκειται για ένα επάγγελμα πιο ελεύθερο και –ίσως- σου αποφέρει πράγματα στην πορεία.
Η τηλεόραση πολλές φορές βοήθησε, γιατί έχεις και το «τρακ» ότι θα κάνεις μία δουλειά με λιγότερα λεφτά ή και καθόλου. 
Όταν μπαίνω σε μία δουλειά, μπαίνω για να συμφωνήσω ένα ποσό για να μπορώ να υπάρχω. Φαντάσου, ότι στη «Γενιά» δεν παζαρέψαμε καν τα λεφτά, γιατί ήταν τα λεφτά που οι άνθρωποι άντεχαν να δώσουν. Υπάρχουν ηθοποιοί που παζαρεύουν τα λεφτά και τα τετραπλασιάζουν ποσά, με τα κανάλια να μην μπορούν να δώσουν λεφτά.

Εσύ υπήρξες στην ομάδα των ηθοποιών που ζητούσαν παραπάνω λεφτά;

Όχι, γιατί δεν πρόλαβα να ζήσω καθόλου αυτή την εποχή. Εγώ ήμουν μέσα στην κρίση και δυστυχώς πρόλαβα την πτώση των κασέ και μόνο την δυστοκία από πλευράς συζήτησης για πληρωμές. 
Επίσης, σαν χαρακτήρας δεν θέλω να δημιουργώ για κανένα λόγο, κανένα κακό κλίμα. Ούτε στο σημείο να φτάσει ο εκάστοτε εργοδότης να ζητάει παράλογα πράγματα. Οπότε, κρατάω το budget σε ένα σημείο που εξυπηρετώ το προϊόν ή τη δουλειά που κάνω και εγώ κρατάω μία ανθρώπινη πλευρά σ’ αυτό που κάνω, ώστε να μην ευτελίζω τελείως. 
Κρατιέμαι σε ένα μέτριο οικονομικό επίπεδο, αλλά επαγγελματικά να δίνω το καλύτερο μου! 

Χάρης Ρώμας: "Η ασθένεια της νόσου του Αλτσχάϊμερ είναι τρομακτική"

Του Παναγιώτη Μουλόπουλου

Το Θέατρο Αμιράλ και η Εταιρεία νόσου Alzheimer Αθηνών διοργανώνουν δύο ειδικές βραδιές θεάτρου, αφιερωμένες στους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο. Σκοπός της πρωτοβουλίας, αυτής, είναι η ενίσχυση της μη κερδοσκοπικής εταιρείας, αλλά και η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.

Έτσι, τα έσοδα (16ευρώ) των παραστάσεων «Είδα τον Χάρη με τα μάτια μου» (Παρασκευή 1/2, Κυριακή 3/2 στις 21.00 και στις 20.00 αντίστοιχα) του Χάρη Ρώμα, θα διατεθούν στην ενίσχυση του προγράμματος «Φροντίδα στο σπίτι για ανοϊκούς ασθενείς».

Ο Χάρης Ρώμας μιλάει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr, για τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία.

Έχετε αναλάβει μία σημαντική πρωτοβουλία: Τα έσοδα των παραστάσεων «Είδα τον Χάρη με τα μάτια μου», της Παρασκευής (1/2) και της Κυριακής (3/2) θα διατεθούν στην εταιρεία νόσουAlzheimer Αθηνών. Μιλήστε μας γι’ αυτή την κίνηση…

Ομολογώ ότι τυχαία γνώρισα κάποιους από τους ανθρώπους που στήσανε αφιλοκερδώς αυτή την μη κερδοσκοπική εταιρεία και είναι πρωτεργάτες αυτής της πρωτοβουλίας. Μου κάνανε την πρόταση να προσφέρουμε και εμείς κάτι, μέσω της δουλειάς μας, γι’ αυτό τον σκοπό και δραστηριοποίηθηκα αμέσως. Δεν έχω έναν δικό μου κοντινό άνθρωπο που να πάσχει απ’ αυτή τη νόσο, αλλά είναι χαραγμένο στη μνήμη μου η απώλεια της μητέρας του καλύτερου μου φίλου, πριν από κάποια χρόνια. Ήταν η πρώτη μου στενή επαφή με έναν άνθρωπο που νοσεί από τη νόσο του αλτσχάϊμερ και είχα πραγματικά σοκαριστεί, τρομοκρατηθεί και συγκλονιστεί, βλέποντας την υπέροχη, εκείνη, κυρία να περνάει αυτό το γολγοθά και τους ανθρώπους γύρω της που την φρόντιζαν να περνάνε και εκείνοι το δικό τους.
Δεδομένου ότι είχα διαβάσει και τα ήξερα και σαν πρώην γιατρός, μία από τις μεγαλύτερες μάστιγες του προηγούμενου και του τωρινού αιώνα είναι το αλτσχάϊμερ –και ίσως η πιο διαδεδομένη ασθένεια! Δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει έναν άνθρωπο, ο οποίος να πάσχει από αυτή την ασθένεια ή της άνοιας. 
Για όλους αυτούς τους λόγους, αμέσως ζήτησα από τον παραγωγό κο Λειβαδά  να κάνουμε αυτές τις δύο φιλανθρωπικές βραδιές. Κάνω έκκληση σε όλους τους συμπολίτες μας να βοηθήσουν αυτούς τους σκοπούς της εταιρείας, γιατί πραγματικά μιλάμε για μία τρομακτική νόσο.

Μέσα από αυτή τη σημαντική πρωτοβουλία προσπαθούμε να μαζευτούν κάποια χρήματα για να βοηθηθεί το ίδρυμα, αλλά ταυτόχρονα να ευαισθητοποιηθεί και η κοινή γνώμη, για να μπορούν να προσφέρουν όλοι ότι μπορούν για την καταπολέμηση της νόσου και την βοήθεια αυτών των ασθενών.

Αυτό που προσπαθεί να κάνει το ίδρυμα με τα επιμέρους κέντρα βοήθειας, είναι να επιβραδύνει την εξέλιξη της ασθένειας. Αν το ζήσει κάποιος από κοντά, πραγματικά τρομάζει και αισθάνεσαι συναισθηματικά ανήμπορος, να βλέπεις έναν άνθρωπο που γνωρίζεις, να χάνει την επαφή μαζί σου.

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της κρίσης που όλα έχουν χάσει την αξία τους, υπάρχουν άνθρωποι που να μπορούν να ευαισθητοποιηθούν ακόμα;

Νατάσσα Μποφίλιου: «Πρέπει να έχει ένα τίμημα το αίσθημα όταν είναι δυνατό»

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο

Σε μία δεκαετία όπου τα τάλεντ σόου κυριαρχούσαν, η Νατάσσα Μποφίλιου, όχι μόνο δεν επέλεξε αυτό τον «δρόμο», αλλά κατάφερε να ξεχωρίσει με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της και την «εκρηκτική» σκηνική παρουσία. Η ίδια, μιλά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr για τον «μαραθώνιο» που τρέχει τα τελευταία 4 χρόνια, αν έχει πληρώσει το θράσος στη ζωή της, καθώς και για την πεντάμηνη αποχή που θα ακολουθήσει μετά τις εμφανίσεις της στο «Kyklos live».

Αντί να εμφανίζεσαι σε κάποια μουσική σκηνή, προτίμησες να ταξιδέψεις ανά την Ελλάδα, δίνοντας «Μέρες Φωτός» στον κόσμο…

Νομίζω ότι ο λόγος που μπορώ και αντέχω είναι λόγω των ανθρώπων που έχω στο πλάι μου και στην προσωπική μου ζωή, στη σκηνή με τον Γεράσιμο και τον Θέμη, αλλά και όλος αυτός ο κόσμος που συναντάω πάντα. Είναι κουραστικό, εξουθενωτικό, όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά, γιατί πρέπει να βρίσκεις συνέχεια την ίδια δύναμη για να μπορείς να βγαίνεις στη σκηνή και να δίνεις όλο σου τον εαυτό. Το αντέχω και είναι κάτι που το ‘χω ανάγκη. Τα τελευταία 4 χρόνια που είμαστε non stop από την χειμερινή περιοδεία στην καλοκαιρινή, αν σταματήσω για λίγο, μου λείπει. Θέλω να ξανά βγω στον δρόμο! Είναι η χαρά και η κούραση μου. Ανακυκλώνεται συνεχώς σαν αίσθημα μέσα μου, δίνοντας μου ενέργεια και επιθυμία να το κάνω. Είναι εθιστικό!

Κατά τη διάρκεια της τετραετίας έχεις πει «δεν πάει άλλο»;

Κάποιες φορές έχω νιώσει τέτοιες στιγμές που έχω πει «δεν έχω άλλα να δώσω», το οποίο είναι κάτι περαστικό. Έχουν υπάρξει φορές που έχω ετοιμαστεί να βγω και λέω «δεν μπορώ να βγω». Είμαι μέσα στο καμαρίνι, ενίοτε με πιάνουν τα κλάματα και δεν μπορώ να βγω στη σκηνή. Δεν έχω κουράγιο. Για μένα, όλο αυτό που γίνεται στη σκηνή, είναι ένα πάρα πολύ «ψαχούλεμα» στη ψυχή και στο μέσα μου. Κάθε φορά πρέπει να βρω ένα κομμάτι του εαυτού μου και να το αφήσω στη σκηνή. Για παράδειγμα, θυμάμαι τα Χριστούγεννα, δεν μπορούσα να εκτεθώ, ένιωθα ότι θα βγω και θα ‘μουν γυμνή. Όταν, όμως, βγήκα, επειδή η σκηνή είναι απορροφητική και τα «ρουφάει» όλα αυτά, είδα τον κόσμο και όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες από τα παιδιά, διαλύθηκαν όλα σαν κάτι μαγικό. Μετά το τέλος της παράστασης, γύρισα στο καμαρίνι και ήταν σαν να μην έχω ξανά κάνει συναυλία, σαν να μην κουράστηκα ποτέ.

Οφείλεται στο γεγονός, ότι τα τραγούδια που ερμηνεύεις, έχουν πιο ανθρώπινους στίχους;

Έχει να κάνει πάρα πολύ μ’ αυτό! Είναι πολύ ανθρώπινοι οι στίχοι και είναι τραγούδια που για να μπορέσεις να τα ερμηνεύσεις, πρέπει να ανασύρεις κάτι από τα δικά σου βιώματα. Τα τραγούδια που γράφουν τα παιδιά, δεν είναι τραγούδια συνθετών που δεν ξέρω από πού εμπνεύστηκαν, αλλά είναι τραγούδια που έχουμε ζήσει: της ζωής μας, της καθημερινότητας, όνειρα, επιθυμίες, φαντασιώσεις, λάθη, πόνοι… Όλα αυτά είναι πάρα πολύ γραμμένα σε εμένα, όχι μόνο στη ψυχή μου, αλλά και στο σώμα μου. Είναι αναπόφευκτη αυτή η σύνδεση με τα τραγούδια, με τη σκηνή, με το κοινό, με όλη αυτή τη ψυχική ενέργεια που χρειάζεται.

Τη συγκεκριμένη περίοδο, ποιο είναι το τραγούδι που αντιπροσωπεύει 100% τη ζωή σου;

Από τον καινούριο δίσκο το πιο «δικό μου» τραγούδι είναι η «Δεμένη». Όταν έφτασαν οι στίχοι του τραγουδιού στα χέρια μου, έπαθα τρομερό σοκ! Ήταν σαν να μου ‘ριξες μια μπουνιά, με έπιασαν τα κλάματα.
Μάλιστα, εκείνη την ημέρα είχαμε πάει για φαγητό γιατί θα σταματούσαμε, δεν θα κάναμε τον δίσκο μαζί, γιατί θέλαμε άλλα πράγματα ο καθένας. Τότε, μας έδειξε ο Γεράσιμος τα…χαρτιά του με τους στίχους για κάτι που είχε σκεφτεί, διάβασα τη «Δεμένη» και έβαλα τα κλάματα. Ο Θέμης άρπαξε τους στίχους και πήγε στο σπίτι  και το βράδυ μας έστειλε μήνυμα «Ελάτε αύριο, έχω γράψει 6 τραγούδια». Έτσι γεννήθηκαν «Οι μέρες του φωτός». Εκεί που έσβηνε η ενέργεια μας σαν τριάδα, εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι που μας ξανά ένωσε από την αρχή.

Αυτή τη στιγμή, όμως, επειδή

Όθωνας Μεταξάς: «Είναι μία εποχή που όλοι πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις»

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο

Η αποχώρηση του από την επιτυχημένη σειρά του MEGA, «Η ζωή της άλλης», άνοιξε τις πόρτες στον χώρο της μουσικής, όπου και ασχολείται τα τελευταία 3 χρόνια. Ο λόγος για τον Όθωνα Μεταξά, ο οποίος φέτος αποφάσισε να ασχοληθεί σε πιο επαγγελματικό επίπεδο. Ο γνωστός ηθοποιός, μιλά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στηcitypress.gr για τις εμφανίσεις του στη μουσική σκηνή «Αυλαία», για την «μόδα» όπου πολλοί ηθοποιοί πιάνουν το…μικρόφωνο, αν τον έχει βοηθήσει η εμφάνιση του, για τις ανθρώπινες σχέσεις όπως έχουν εξελιχθεί, μ’ αφορμή την παράσταση «Βρώμικες Ιστορίες», αλλά και για τα νέα του τηλεοπτικά σχέδια.

Μπορεί να μη σε βλέπουμε κάπου τηλεοπτικά, αλλά δίνεις το «παρών» μέσα από τις «Βρώμικες ιστορίες» του Charles Bukowski και προσεχώς στη μουσική σκηνή «Αυλαία»…

Είναι μία ενασχόληση με το τραγούδι που έχει προκύψει, σε πιο επαγγελματικό επίπεδο, μετά τη συνεργασία που είχα με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Μετά έκανα ένα πιο προσωπικό live το οποίο πήγε πολύ καλά και σκέφτηκα φέτος να κάνω ένα πιο αναβαθμισμένο πρόγραμμα, με μία πενταμελής ορχήστρα.

Η επαγγελματική ενασχόληση με το τραγούδι, προέκυψε από το γεγονός ότι δεν γίνονται πολλές δουλειές στον χώρο της υποκριτικής;

Όχι. Προέκυψε και θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να το κάνω καλά. Μόνο έτσι πρέπει να προκύπτουν πράγματα. Όταν μπορείς να ανταπεξέλθεις πολύ καλά σε αυτό που καλείσαι να κάνεις. Δεν το κάνω για τα λεφτά, γιατί μη νομίζεις ότι βγάζω τα τρελά λεφτά εκεί. Έτσι όπως είναι τα πράγματα είναι περιορισμένα τα έσοδα για όλους. Ασφαλώς και δεν προέκυψε γιατί δεν υπήρχε προσφορά εργασίας! Το ξεκίνησα και επειδή με πίστεψαν κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι το προχωράω.

Έχεις κάνει πράγματα τα οποία να μην σε αντιπροσώπευαν;

Ειδικά στο θέατρο, όχι. Πάντα, αυτό που ήθελα να κάνω, ήταν με βάση το κριτήριο: τι μου αρέσει και τι μπορεί να με πάει παρά πέρα, να ‘ναι πρόκληση. Στην τηλεόραση, ίσως, κάποιες φορές να ‘χουν γίνει κάποιες μικρές εκπτώσεις, αλλά όχι σε βαθμό που να μην μπορώ να το υποστηρίξω.

Συνδυάζεις την υποκριτική με το τραγούδι. Ποιο «κομμάτι» από τα δύο ξεχωρίζεις περισσότερο;

Και τα δύο τα αγαπάω. Το σημαντικό είναι πως μπορείς να σταθείς απέναντι σ’ αυτά τα δύο πράγματα. Αν το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ καλό επίπεδο και παραπάνω, τότε μπορείς να το κάνεις. Αν δεν μπορείς, καλύτερα μην κάνεις κανένα. Τώρα, βέβαια, έχει γίνει και λίγο της μόδας: Ηθοποιοί να ασχολούνται με το τραγούδι.

Είσαι υπέρ αυτής της «μόδας» με το να ασχολούνται ηθοποιοί με το τραγούδι, ανεξαρτήτως αν «το ‘χουν» ή όχι;

Όθωνας Μεταξάς: Ταξίδι στον χρόνο με ιδιαίτερες ερμηνείες

Από τις ελάχιστες εξαιρέσεις του καλλιτεχνικού χώρου, που συνδυάζουν εμφάνιση και ταλέντο, είναι ο Όθωνας Μεταξάς, ο οποίος έχει τον τρόπο να «κλέβει» τις εντυπώσεις και να ανεβάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά.

Την Παρασκευή 25/1 ξεκίνησε ο νέος κύκλος εμφανίσεων του γνωστού ηθοποιού-τραγουδιστή, στη μουσική σκηνή «Αυλαία» (Αγ. Όρους 15 και Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός). Εκεί, όπου πραγματοποιείται ένα μουσικό ταξίδι σε παλιά, καλά, αγαπημένα, αλλά και…δύσκολα τραγούδια σπουδαίων δημιουργών.

Οι προγραμματισμένες εμφανίσεις είναι για 4 Παρασκευές και πιο συγκεκριμένα για: 1/2, 8/2, 15/2. Η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη, καθώς επίσης και η «αγκαλιά» που επιφύλαξαν στον Όθωνα Μεταξά και την Ελπίδα Μεταξά.   

Το πρόγραμμα ανοίγει ο Λάκης Χαλκιόπουλος λίγο μετά τις 22.30, ενώ μετά ακολουθούν δύο φωνές που «μαγεύουν» με την ερμηνεία τους, σε ταξιδεύουν στον χρόνο όπου ενώνουν το παλιό και το καινούριο.

''Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα'' ξανά στο θεατρικό σανίδι!

Μπορεί τα γυρίσματα για την οικογενειακή κομεντί του MEGA, «Πίσω στο σπίτι», να μην έχουν ξεκινήσει ακόμα, ωστόσο, η Άννα Μενενάκου («Άννα») και ο Γιώργος Χριστοδούλου (θα υποδυθεί στα νέα επεισόδια έναν πολιτικό) θα συναντηθούν στο θεατρικό σανίδι!

Σύμφωνα με  πληροφορίες, οι δυο τους, θα παρουσιάσουν σε όλη την Ελλάδα, το βραβευμένο έργο του Βρετανού συγγραφέα, Γουίλι Ράσελ, «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα», σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Γιοβανίδη.

Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για την Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου, στο Θέατρο Κομοτηνής, μιας και πρόκειται για συμπαραγωγή της εταιρείας θεάτρου «Ασύμβατο» με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κομοτηνής.

Το έργο παρακολουθεί τη σχέση μίας 26χρονης κομμώτριας, της Ρίτας, από το Λίβερπουλ και του Δρ. Φρανκ Μπράιαντ, ενός μεσήλικα καθηγητή Πανεπιστημίου. Η Ρίτα, έχοντας δυσαρεστηθεί από τη ρουτίνα της δουλειάς της, αλλά και από το κοινωνικό της επίπεδο, αποφασίζει να γραφτεί στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο για να κάνει καλύτερη τη ζωή της. Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία του καθηγητή και της νεαρής φοιτήτριας, όπου θα της αλλάξει τη ζωή, αφού θα την «κατασκευάσει», σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Warehouse Theatre τον Ιούνιο του 1980 και από τότε παρουσιάζεται με επιτυχία σε διάφορα θέατρα του κόσμου.

Το θεατρόφιλο κοινό απόλαυσε το συγκεκριμένο έργο την καλλιτεχνική περίοδο 1984-1985 από τον θίασοΑλίκης Βουγιουκλάκη-Δημήτρη Παπαμιχαήλ, ενώ το 2007 στο Θέατρο Αθηνών, σε σκηνοθεσίαΓιώργου Κιμούλη, με τον ίδιο και την Κατερίνα Παπουτσάκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

"Αυτοκτόνησε" ο Παναθηναϊκός στο ΟΑΚΑ, έχασε 54-58 από την Ρεάλ Μαδρίτης

Ο Παναθηναϊκός σπατάλησε τις διψήφιες διαφορές που απέκτησε, εγκλωβίστηκε επιθετικά στο δεύτερο ημίχρονο (πέτυχε μόνο 17 πόντους) και μοιραία ηττήθηκε 58-54 από τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ, χάνοντας μια μεγάλη ευκαιρία για την τέταρτη νίκη του στο Top 16.

Ο Παναθηναϊκός πέτυχε να βάλει τη Ρεάλ των περισσότερων λύσεων στο δικό του ρυθμό. Το δυνατό και άκρως αποτελεσματικό αμυντικό παιχνίδι σε Ρούντι και Μίροτιτς (από Μπράμο και Τσαρτσαρή) χάρισε ξεκάθαρο πλεονέκτημα στο "τριφύλλι", το οποίο αποτυπώθηκε στο 16-9 του 8' και στο 20-11 του 10'.
Από τη στιγμή που οι Μαδριλένοι έφταναν με πολύ κόπο στο καλάθι, ήταν λογικό οι "πράσινοι" να ελέγξουν την κατάσταση. Έχοντας μάλιστα τις περισσότερες φορές ορθές επιλογές στην επίθεση, βγάζοντας συνεργασίες μέσα κι έξω, μετέτρεψε το 22-17 σε 30-19 και 37-23 με σουτ του Μπράμου.
Το κακό άρχισε όταν οι παίκτες του Πεδουλάκη δεν βρήκαν αντίδοτο στην σκληράδα που προσέθεσε η Ρεάλ στο παιχνίδι της, υποπίπτοντας σε λάθη. Δύο τρίποντα και ο Σχορτσανίτης (με προσωπικούς πόντους) στήριξαν την προσπάθεια ανασύνταξης, για το 40-31 και το 49-38, αλλά μόνο προσωρινά. Η ισπανική ομάδα προσαρμόστηκε στα δεδομένα που ο Παναθηναϊκός είχε επιβάλει, έπαιξε με ψηλά σχήματα (Μπέγκιτς, Ρέγες) και έφτασε στο σημείο προσπεράσει 55-54 με τρίποντο του Ροντρίγκεθ, ολοκληρώνοντας σερί 9-0.
Οι "πράσινοι" είχαν τις ευκαιρίες τους, αλλά τις έχασαν όλες, μία προς μία. Ο Διαμαντίδης ήταν κουρασμένος στο τελευταίο 10λεπτο, ο Μπανκς έπαιξε λίγο σε αντίθεση με τον Ούκιτς, ο Καπόνο αστόχησε στα ελάχιστα σουτ που πήρε. Συν τοις άλλοις, ο Λάσμε σπατάλησε ένα λέι απ από αυτά που δεν χάνονται και παρόλο που στα τελευταία 2:30 λεπτά επιτεύχθηκε μόνο ένας πόντος, αυτός ήταν από τη Ρεάλ για το 58-54.

contra.gr

Ελένη Καρακάση: «Μοιραία είναι η ανάγκη να ονειρεύεσαι!»

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο

Η Ελένη Καρακάση τρέχει τον δικό της «μαραθώνιο» στα καλλιτεχνικά δρώμενα, τη φετινή σεζόν, καθώς πρωταγωνιστεί σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις. Η γνωστή ηθοποιός που μετρά σχεδόν δύο δεκαετίες, μιλάΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη citypress.gr για την ανάγκη να μην κάνει «ένα πράγμα», το γέλιο στη ζωή, την προφύλαξη της προσωπικής της ζωής, τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς και για το μιούζικαλ.

Τη φετινή σεζόν σε βρίσκουμε επί τρία στα καλλιτεχνικά δρώμενα και δη με τελείως διαφορετικές παραστάσεις. Η «Κολοκύθα», τα «Βαφτίσια» και το μουσικό «Κι αν τραγουδάμε, είναι για εκείνα που δε λέγονται». Πώς καταφέρνεις και τα συνδυάζεις όλα;

Γενικά, βαριέμαι πάρα πολύ να κάνω μόνο ένα πράγμα. Τελειώνοντας τις πρόβες στα «Βαφτίσια» -γιατί είχαμε δύο βασικές αντικαταστάσεις και μεταφορά σε κλειστό και μεγάλο θέατρο- ήταν σαν να πηγαίναμε από την αρχή. Αλλάξαμε πολλά πράγματα για να μπορέσουμε να γίνουμε ομάδα με τους δύο «καινούριους» συναδέλφους, τη Ζέτα Μακρυπούλια και τον Αργύρη Αγγέλου. Όταν τελείωσα τις πρόβες και κάναμε πρεμιέρα στα «Βαφτίσια», ξεκίνησα την «Κολοκύθα». Πήγα από το ένα έργο σερί στο άλλο. Με την καθοδήγηση του Δημήτρη Χαλιώτη και της Χριστίνας Φωτεινάκη καταφέραμε να ανεβάσουμε την παράσταση σ’ ένα μήνα ακριβώς.

Το γεγονός ότι κάνεις τρεις δουλειές παράλληλα, είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κατάστασης ή επειδή βαριέσαι, όπως ανέφερες και προηγουμένως;

Δεν είναι λόγω της κρίσης, δεν το κάνω για τα λεφτά. Πρώτα τα κάνω για μένα και μετά για το οικονομικό. Μπορώ να σου πω ότι φέτος, που είναι τόσο έντονη η κρίση, εγώ είμαι πάρα πολύ καλά καλυμμένη καλλιτεχνικά. Ίσως είναι και η πρώτη φορά που νιώθω τόσο καλά.

Ποιες οι δυσκολίες σε μία παράσταση που εξελίσσεται σε…bar;

Στο bar υπάρχει μία διάθεση πιο χαλαρή, παραγγέλνεις το ποτό σου, μπορεί να είσαι όρθιος ή καθιστός ή ακόμα και να μην ξέρεις τι έχεις έρθει να δεις.  Αυτό έχει τη δυσκολία του, αλλά και την γοητεία που πρέπει να αντιμετωπίσεις το καινούριο. Κάθε φορά, η παράσταση της «Κολοκύθας» είναι διαφορετική. Νομίζω ότι ο κόσμος φεύγει με μία όμορφη, γλυκιά διάθεση και με την ίδια διάθεση είμαι κι εγώ.

Αυτό κάνει και τον ίδιο τον ηθοποιό πιο «ζωντανό»…

Είναι πάρα πολύ ωραίο. Στη παράσταση υπάρχει η συμμετοχή του κόσμου, το γνωστό interactive, όπου σε ένα bar ο κόσμος περιμένει ότι κάτι θα γίνει. Πρέπει να σου ομολογήσω ότι έχω βαρεθεί αυτό το interactive στοιχείο γιατί το κάνουν όλοι, σε όλες τις παραστάσεις. Έχει παραγίνει! Στην αρχή ήμουν αρνητική απέναντι στον Δημήτρη, αλλά γίνεται τόσο ωραία, με τον κόσμο μέσα.

Σου έχει συμβεί κάποιο απρόβλεπτο συμβάν που να σ’ έχει φέρει σε δύσκολη θέση;

Euroleague : Όρθιος ο Ολυμπιακός στο Ισραήλ, 77-78 την Μακάμπι Τελ Αβίβ!!

Ο Ολυμπιακός ξεπέρασε τις σοβαρές απουσίες του και μαζί το εμπόδιο της Μακάμπι Τελ Αβίβ, κερδίζοντας με 78-77 στη «NOKIA Arena».

Οι Πειραιώτες, που παρατάχθηκαν στο Ισραήλ χωρίς να έχουν στη διάθεσή τους τον Τζος Πάουελ και τον Έισι Λο, πέτυχαν τη δεύτερη νίκη τους σε πέντε αγώνες στο Top 16 της Ευρωλίγκας και διατήρησαν στο ακέραιο τις ελπίδες πρόκρισής τους στα πλέι οφ. Πρώτος σκόρερ τους ήταν ο Βασίλης Σπανούλης, με 24 πόντους, ο οποίος διαμόρφωσε και το τελικό αποτέλεσμα με δίποντο 51’’ πριν από τη λήξη. Δεν κατάφεραν να κάνουν την ανατροπή οι γηπεδούχοι, αστοχώντας δις ο Οχαγιόν κι άλλη μία ο Σμιθ.

Το συγκρότημα του Γιώργου Μπαρτζώκα αιφνιδίασε στους Ισραηλινούς κι έχοντας 3/4 τρίποντα προηγήθηκε με 16-7 στο 3’, με τους Βασίλη Σπανούλη και Βαγγέλη Μάντζαρη να πετυχαίνουν από έξι πόντους. Με τον αρχηγό τους να έχει συνολικά 3/4 τρίποντα η διαφορά παρέμεινε στο επίπεδο των εννέα πόντων (13-22) στο 6’ για τους Πειραιώτες, παρά τις προσπάθειες του Ντέβιν Σμιθ. Ο Γιώργος Πρίντεζης με τέσσερις πόντους ήρθε να προσθέσει κι άλλους μπελάδες στην εξίσωση για τον Ντέιβιντ Μπλατ, που είδε την ομάδα του να χάνει ακόμα και με διαφορά δεκατριών πόντων (13-26).
Ο Ντέιβιντ Λόγκαν (10 π.) ανέλαβε να βγάλει την ομάδα του από το αδιέξοδο στο ξεκίνημα του δεύτερου δεκαλέπτου (27-35), αλλά οι φιλοξενούμενοι συνέχισαν να έχουν τον έλεγχο, παράλληλα με προβάδισμα δέκα πόντων (29-39) στα μέσα του δεύτερου δεκαλέπτου, με το Βασίλη Σπανούλη να έχει φθάσει τους 15 πόντους και τον Κάιλ Χάινς να δίνει λύσεις μέσα στη ρακέτα.
Η Μακάμπι Τελ Αβίβ ξεκίνησε δυνατά στο τρίτο δεκάλεπτο και με επιμέρους σκορ 7-2 μείωσε σε 46-40, καθοδηγούμενη από τους Ντέιβιντ Λόγκαν και Ντέβιν Σμιθ. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας κάλεσε τάιμ άουτ και ο Ολυμπιακός προσπάθησε να ανασυνταχθεί άμεσα. Οι Ισραηλινοί, όμως, συνέχισαν να ροκανίζουν τη διαφορά (47-50), με το Σόουν Τζέιμς να δίνει λύσεις κάτω από το καλάθι. Ο Γκιόργκι Σερμαντίνι έδωσε «ανάσες» στην ομάδα του στην πίεση των γηπεδούχων, που όμως όσο περνούσε η ώρα τόσο γινόταν ολοένα και πιο έντονη (54-55 στο 26’). Με το επιμέρους σκορ να φθάνει στο 23-11 η Μακάμπι Τελ Αβίβ δεν άργησε να περάσει μπροστά στο σκορ (56-55), στο 27’, με το Σίλβεν Λάντεσμπεργκ να πετυχαίνει εφτά πόντους και τον Ολυμπιακό να έχει αρνητικό σερί 0/11 τρίποντα.
Το συγκρότημα του Ντέιβιντ Μπλατ προηγήθηκε με 60-57 στο 29ο λεπτό, με το Λιόρ Ελιγιάχου να παίρνει τη σκυτάλη στο σκοράρισμα και το φινάλε του δεκαλέπτου βρήκε τους Ισραηλινούς να προηγούνται με 62-57, έχοντας ανατρέψει πλήρως το σκηνικό του πρώτου μέρους.  Ο Ολυμπιακός προσπάθησε να πληρώσει τους γηπεδούχους με το ίδιο νόμισμα και με σερί 8-0 στο ξεκίνημα του τέταρτου δεκαλέπτου ανέκτησε το προβάδισμα (62-65). Με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Σπανούλη (18π.) και Γκιόργκι Σερμαντίνι (9π., οκτώ ριμπάουντ) ξέφυγε στο +4 με 68-64, αλλά ο Γιόζεφ Οχαγιόν και ο Ντέβιν Σμιθ ήρθαν να δώσουν εκ νέου το προβάδισμα στους Ισραηλινούς (69-68), στο 34’. Η τριάδα των Βασίλη Σπανούλη, Κώστα Σλούκα και Κάιλ Χάινς βοήθησαν τον Ολυμπιακό να μειώσει σε 77-76, δύο λεπτά πριν από το φινάλε, για να έρθει ο Σπανούλης και να «κλειδώσει» τη νίκη, με 78-77.

onsports.gr

Όθωνας Μεταξάς: «Είναι μία εποχή που όλοι πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις»

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο

Η αποχώρηση του από την επιτυχημένη σειρά του MEGA, «Η ζωή της άλλης», άνοιξε τις πόρτες στον χώρο της μουσικής, όπου και ασχολείται τα τελευταία 3 χρόνια. Ο λόγος για τον Όθωνα Μεταξά, ο οποίος φέτος αποφάσισε να ασχοληθεί σε πιο επαγγελματικό επίπεδο. Ο γνωστός ηθοποιός, μιλά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στηcitypress.gr για τις εμφανίσεις του στη μουσική σκηνή «Αυλαία», για την «μόδα» όπου πολλοί ηθοποιοί πιάνουν το…μικρόφωνο, αν τον έχει βοηθήσει η εμφάνιση του, για τις ανθρώπινες σχέσεις όπως έχουν εξελιχθεί, μ’ αφορμή την παράσταση «Βρώμικες Ιστορίες», αλλά και για τα νέα του τηλεοπτικά σχέδια.

Μπορεί να μη σε βλέπουμε κάπου τηλεοπτικά, αλλά δίνεις το «παρών» μέσα από τις «Βρώμικες ιστορίες» του Charles Bukowski και προσεχώς στη μουσική σκηνή «Αυλαία»…

Είναι μία ενασχόληση με το τραγούδι που έχει προκύψει, σε πιο επαγγελματικό επίπεδο, μετά τη συνεργασία που είχα με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Μετά έκανα ένα πιο προσωπικό live το οποίο πήγε πολύ καλά και σκέφτηκα φέτος να κάνω ένα πιο αναβαθμισμένο πρόγραμμα, με μία πενταμελής ορχήστρα.

Η επαγγελματική ενασχόληση με το τραγούδι, προέκυψε από το γεγονός ότι δεν γίνονται πολλές δουλειές στον χώρο της υποκριτικής;

Όχι. Προέκυψε και θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να το κάνω καλά. Μόνο έτσι πρέπει να προκύπτουν πράγματα. Όταν μπορείς να ανταπεξέλθεις πολύ καλά σε αυτό που καλείσαι να κάνεις. Δεν το κάνω για τα λεφτά, γιατί μη νομίζεις ότι βγάζω τα τρελά λεφτά εκεί. Έτσι όπως είναι τα πράγματα είναι περιορισμένα τα έσοδα για όλους. Ασφαλώς και δεν προέκυψε γιατί δεν υπήρχε προσφορά εργασίας! Το ξεκίνησα και επειδή με πίστεψαν κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι το προχωράω.

Έχεις κάνει πράγματα τα οποία να μην σε αντιπροσώπευαν;

Ειδικά στο θέατρο, όχι. Πάντα, αυτό που ήθελα να κάνω, ήταν με βάση το κριτήριο: τι μου αρέσει και τι μπορεί να με πάει παρά πέρα, να ‘ναι πρόκληση. Στην τηλεόραση, ίσως, κάποιες φορές να ‘χουν γίνει κάποιες μικρές εκπτώσεις, αλλά όχι σε βαθμό που να μην μπορώ να το υποστηρίξω.

Συνδυάζεις την υποκριτική με το τραγούδι. Ποιο «κομμάτι» από τα δύο ξεχωρίζεις περισσότερο;

Και τα δύο τα αγαπάω. Το σημαντικό είναι πως μπορείς να σταθείς απέναντι σ’ αυτά τα δύο πράγματα. Αν το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ καλό επίπεδο και παραπάνω, τότε μπορείς να το κάνεις. Αν δεν μπορείς, καλύτερα μην κάνεις κανένα. Τώρα, βέβαια, έχει γίνει και λίγο της μόδας: Ηθοποιοί να ασχολούνται με το τραγούδι.

Είσαι υπέρ αυτής της «μόδας» με το να ασχολούνται ηθοποιοί με το τραγούδι, ανεξαρτήτως αν «το ‘χουν» ή όχι;