Από τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟ
Ύστερα από έναν φορτωμένο
χειμώνα, πώς θα χαρακτήριζες την φετινή χρονιά;
Ήταν
αρκετά δύσκολη, επειδή είχα παραστάσεις μαζί με πρόβες και στα ρεπό μου
ταξίδευα στην Κύπρο. Πολύ δύσκολο, αλλά δημιουργικό. Και ευτυχώς που υπήρξε
αυτό.
Ως
προς το κοινωνικό επίπεδο είναι πολύ δύσκολα, διότι ο κόσμος ταλαιπωρείται πάρα
πολύ. Το ζω αυτό. Πήγαινα και στην Κύπρο και είδα πόσο ταλαιπωρήθηκαν οι
άνθρωποι.
Θεωρώ ότι κάτι καλό θα γίνει και θα βγούμε απ’ αυτό κάποια στιγμή. Εύχομαι να μας δώσει μία πηγή όασης και να βρούμε κάτι. Θέλω να πιστεύω ότι μετά το καλοκαίρι κάτι θα αλλάξει στη χώρα, αλλά όχι δραματικά. Να γίνει κάτι που να δώσει μία μικρή ελπίδα, ένα μικρό βήμα.
Θεωρώ ότι κάτι καλό θα γίνει και θα βγούμε απ’ αυτό κάποια στιγμή. Εύχομαι να μας δώσει μία πηγή όασης και να βρούμε κάτι. Θέλω να πιστεύω ότι μετά το καλοκαίρι κάτι θα αλλάξει στη χώρα, αλλά όχι δραματικά. Να γίνει κάτι που να δώσει μία μικρή ελπίδα, ένα μικρό βήμα.
Όταν σ’ αμφισβητούν, σε
επηρεάζει αρνητικά;
Εξαρτάται
ποιος μ’ αμφισβητεί. Μπορεί να πει «μου αρέσει» και πίσω από την πλάτη να πουν
το αντίθετο. Δεν ξέρεις ποτέ αφού μία γενική αίσθηση έχεις. Χαίρομαι που
αρέσαμε στην παράσταση, αλλά δεν άρεσα μόνο εγώ.
Υπάρχουν στιγμές που σου «κάθονται» τα πράγματα και άλλα όχι. Το “Cuba Libre” και το “Frozen” ήταν μία ευλογημένη στιγμή για μένα. Μετά από τέσσερα χρόνια έκανα θέατρο ξανά, με δύο τελείως διαφορετικούς ρόλους. Ήταν ένα θείο δώρο μέσα στην κρίση που μου δόθηκαν δύο παραστάσεις και πήγαν καλά. Το επόμενο βήμα μ’ ανησυχεί…
Υπάρχουν στιγμές που σου «κάθονται» τα πράγματα και άλλα όχι. Το “Cuba Libre” και το “Frozen” ήταν μία ευλογημένη στιγμή για μένα. Μετά από τέσσερα χρόνια έκανα θέατρο ξανά, με δύο τελείως διαφορετικούς ρόλους. Ήταν ένα θείο δώρο μέσα στην κρίση που μου δόθηκαν δύο παραστάσεις και πήγαν καλά. Το επόμενο βήμα μ’ ανησυχεί…
