Τη γνωρίσαμε ως τη «φωνή» των C-Real, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια κάνει αργά και σταθερά βήματα στην ελληνική δισκογραφία. Ο λόγος για την Ειρήνη Δούκα, η οποία μιλά στη citypress.gr για το ιδιαίτερο πρόγραμμα που παρουσιάζει στο «Faust» , αλλά και για το αν έχει αλλάξει το χαρακτήρα της για κάποιο πρόσωπο και αν της λείπει το συγκρότημα…
• Τη φετινή σεζόν σε βρίσκουμε στο «Faust» να παρουσιάζεις ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα, έχοντας στο πλευρό σου τον Greggy Κ. (Matisse). Μίλησε μας γι’ αυτή τη συνεργασία.
Με τον Greggy έχουμε βρει ένα μουσικό κώδικα επικοινωνίας, πολύ ιδιαίτερο και σπάνιο. Αυτό μας βοηθάει και επί σκηνής, αλλά και στο επίπεδο συγγραφής και συνύπαρξης στο studio. Όταν πρόκειται να ασχοληθούμε με τα κομμάτια μας ή τα live μας, δεν υπάρχουν περιορισμοί, και αυτό εννοώ όταν μιλάω για σπάνιο μουσικό κοινό κώδικα. Από την πρώτη φορά που βρεθήκαμε μαζί στη σκηνή ένιωσα ότι έτσι θα έπρεπε να ήταν πάντα οι συνεργασίες. Η συνύπαρξη μοιάζει εντελώς φυσική, ίσως γιατί υπάρχουν ειλικρινής αλληλοθαυμασμός και εκτίμηση.
• Κάνετε ένα ταξίδι-πέρασμα από όλες τις μουσικές δεκαετίες. Εσένα ποια είναι η αγαπημένη σου δεκαετία και τι έχεις «κρατήσει» απ’ αυτήν;
Δεν μπορώ να πω ότι περνάμε απ’ όλες τις δεκαετίες. Η βάση μας είναι τα 60s, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, που όμως διασκευάζουμε κομμάτια σε αυτά τα πλαίσια. Στην ουσία αυτό που λατρεύω στη δεκαετία του ’60-’70 είναι η ελευθερία και η μελωδικότητα, ακόμη και στα πιο σκληρά τραγούδια. Οι φωνές είναι πάντα εκφραστικές, επιτρέπονται η βραχνάδα και το γρέζι, και το ξεγύμνωμα της ψυχής, χωρίς αναστολές και ψευτοτουπέ. Επίσης, είναι η εποχή που τα πάρτι τα έκαναν για να χορέψουν, να σβήσουν τα φώτα και να απλωθεί ο ερωτισμός. Συνέλεγαν δίσκους και περίμεναν με πάθος την επόμενη συναυλία για να γίνουν ένα με τα είδωλά τους.
• Πιστεύεις ότι υπάρχουν σήμερα καλά τραγούδια ή η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει και τη μουσική;
Το πρόβλημά μου με την εποχή μας είναι η γενικότερη απάθεια. Κυρίως μία αίσθηση ότι τα έχουμε δει και τα έχουμε ζήσει όλα, μόνο και μόνο γιατί έχουμε τη δυνατότητα να τα δούμε και να τα διαβάσουμε στο Διαδίκτυο. Η κρίση είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Και κάτι απόλυτα αναμενόμενο, εφόσον η υστερία του κόσμου με τον πλουτισμό (που απλώς «κάθεται» σε τραπεζικούς λογαριασμούς, χωρίς να τον χαίρεται κανείς) έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ναι, πιστεύω ότι βγαίνουν ακόμα μουσικά διαμάντια, απλά, αν μου επιτρέπετε, είναι βουτηγμένα μέσα σε άπειρα σκατά, και δεν μπαίνει κανείς εύκολα στον κόπο να τα διακρίνει!
Διαβάστε παρακάτω την υπόλοιπη συνέντευξη :
