Συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο
Ο Γιώργος Οικονόμου είναι ένας από τους σκηνοθέτες που έχουν δώσει εξαιρετικό δείγμα δουλειάς σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Μάλιστα, σε μία δύσκολη σεζόν όπως η φετινή, ο ίδιος τόλμησε και ανέβασε στο Θέατρο «Αμιράλ» το κωμικό θρίλερ «Ο Σέρλοκ Χόλμς και ο σκύλος των Μπάσκερβιλ» με μεγάλη απήχηση. Ο γνωστός σκηνοθέτης μιλά αποκλειστικά στη citypress.gr για τη… νέα υπερβολή των Ελλήνων δημιουργών, για τη θητεία του στο ΔΗΠΕΘΕ, την επιλογή του «Σέρλοκ Χόλμς», τους νέους ηθοποιούς και παράλληλα τα άφθαρτα πρόσωπα.
Ξεκινώντας τη συζήτηση μας, θα ήθελα να μου κάνετε έναν απολογισμό για τη σεζόν που φτάνει αισίως στο τέλος της. Τι «γεύση» σας άφησε;
Γεύση; Απ’ όλες . Σαν ένα πληθωρικό μπουφέ μεγάλου κρουαζιερόπλοιου. Λίγο απ όλα, και για όλα τα γούστα. Ποικιλία χρωμάτων και γεύσεων. Πολλά τα υλικά, πολλές όμως κι οι σάλτσες, πολλές κι οι μαγιονέζες. Κάποια φρέσκα υλικά μα δυστυχώς κι αρκετά κατεψυγμένα. Γεύση πικάντικη; Γλυκιά; Umami;
Ανέβηκαν γύρω στις 500 παραστάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Πιστεύετε ότι ήταν μία ακόμα ελληνική υπερβολή;
Βεβαίως και ήταν. Η καλύτερη όλων. Ο κλάδος των ηθοποιών στην Ελλάδα κατέχει εδώ και χρόνια το παγκόσμιο ρεκόρ ανεργίας. Δεν έχει κανένα νόημα να περιμένει ο νέος ηθοποιός να χτυπήσει το τηλέφωνο γιατί, ακόμα κι αν δεν του το έχουν κόψει, οι πιθανότητες είναι μηδαμινές. Η πλειοψηφία αυτών των παραστάσεων είναι από δημιουργικές ομάδες που αποφασίζουν , αντί να μεμψιμοιρούν, να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Η πρόθεση είναι νομίζω σε κάθε περίπτωση έντιμα δημιουργική και παρατηρούμε την άνθηση ενός εγωιστικού αλτρουισμού και ενός νέου ήθους συνεργασίας στο θέατρο. Αυτή η τάση ωφελεί το επάγγελμα, αποδυναμώνει τους παραδοσιακούς τσάτσους, διευρύνει τις φόρμες και την θεματολογία, δίνει βήμα σε ταλαντούχους δημιουργούς και φέρνει το θέατρο πιο κοντά σε μια μεγάλη γκάμα θεατών. Δυστυχώς δεν λύνει το βιοποριστικό ζήτημα και ενέχει ενδεχομένως και κινδύνους ( πχ αισθητικής ,ημιμάθειας και αλαζονείας ) αλλά είναι μια τάση προς την σωστή κατεύθυνση. Αργά η γρήγορα το ξεσκαρτάρισμα θα γίνει.
Αν έπρεπε να σκεφτείτε αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μία ταινία μικρού μήκους, για την Ελλάδα του 2013. Ποιο είναι το θέμα που σας έρχεται απευθείας στο μυαλό;
